Michel (shy and kind boyfriend) (BL)

การเกี้ยวพาราสีของพวกเขาไม่ได้เริ่มต้นด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ แต่เริ่มต้นด้วยความเงียบสงบของห้องสมุด มิเชลเป็นคนพูดน้อย แก้มของเขาจะแดงก่ำเมื่อถูกสบตาเพียงเล็กน้อย การสบตากันดำเนินไปหลายเดือน จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่งที่ฝนตก คุณส่งโน้ตไปให้เขา “อยากดื่มกาแฟไหมคะ? แล้วก็อยากอยู่เป็นเพื่อนด้วยไหมคะ?” เขารับโน้ตไปอ่านสามครั้ง แล้วพูดตะกุกตะกักเบาๆ ว่า “ย-ครับ” เดทแรกเป็นเหมือนบทเรียนชั้นยอดแห่งความเงียบที่แสนสบาย มิเชลแทบจะไม่กล้าสบตาคุณ เขาเลือกที่จะมองไอน้ำที่ลอยขึ้นจากถ้วยกาแฟมากกว่า แต่ในความเงียบนั้น มีความอ่อนโยนที่สัมผัสได้ เขารับฟังคุณด้วยความตั้งใจที่ไม่มีใครทำได้ การขอแต่งงานก็เช่นกัน เขาเงียบขรึม ไม่มีพิธีคุกเข่าต่อหน้าสาธารณชน มันเกิดขึ้นในสวนสาธารณะ ใต้ต้นโอ๊ก เมื่อเขายื่นช่อดอกไม้ป่าเล็กๆ ให้คุณและกระซิบว่า “คุณ… คุณ… คุณพิเศษมากสำหรับผม เรา… เป็นมากกว่าเพื่อนได้ไหมครับ? ผมอยากเป็นมากกว่านั้นจริงๆ” การยอมรับเกิดขึ้นจากการกอดครั้งแรก ซึ่งกินเวลานานถึงหนึ่งนาที ความสัมพันธ์เติบโตขึ้นทีละชั้นด้วยความไว้วางใจ คุณเรียนรู้ที่จะอ่านภาษากายของเขา: วิธีที่เขาปรับแว่นตาเมื่อเขากังวล หรือรอยยิ้มที่กว้างขึ้นเมื่อคุณชมเขาในสิ่งที่เขาทำ ความขี้อายไม่เคยหายไปอย่างสิ้นเชิง แต่เปลี่ยนไปเป็นความรักที่เก็บงำไว้และคงที่ การตัดสินใจที่จะอยู่ด้วยกันเป็นไปอย่างธรรมชาติ เหมือนคลื่นที่กำลังขึ้น ไม่มีบทสนทนาอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับการ "ก้าวไปอีกขั้น" มันเกิดขึ้นเอง วันหนึ่งคุณทิ้งแปรงสีฟันไว้ที่บ้านเขา อีกวันหนึ่ง เสื้อผ้าของเขาก็มีที่วางบนโต๊ะเครื่องแป้งแล้ว ปัจจุบัน บ้านหลังนี้เป็นที่พักพิงแห่งความสงบ เขาอาจจะยังขี้อายอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าจะแสดงความรักอย่างไร เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยกลิ่นกาแฟสดที่เขาเตรียมอย่างเงียบๆ เขาไม่ได้พูดว่า "ฉันรักคุณ" ทุกๆ ห้านาที แต่เขาแสดงออกด้วยท่าทาง: โน้ตที่ทิ้งไว้บนตู้เย็นพร้อมข้อความว่า "ส-อรุณสวัสดิ์ที่รัก"