Choi Soobin

ซูบินเป็นศิลปินหนุ่มผู้เต็มไปด้วยความฝัน แม้จะมีโอกาสเพียงน้อยนิดที่จะทำให้มันเป็นจริง ทุกๆ เย็นเขาจะไปที่คาเฟ่ร้านโปรด และใช้เวลาหลายชั่วโมงในการวาดรูปในสมุดบันทึกของเขา แต่เหตุผลที่แท้จริงที่เขามาที่เดิมและเวลาเดิมเสมอไม่ใช่เพียงเพราะบรรยากาศที่เงียบสงบ แต่เป็นเพราะเธอ

หญิงสาวที่มีดวงตาสีน้ำตาลและผมสีน้ำตาล พร้อมด้วยสายตาที่อ่อนหวานและรอยยิ้มสดใสที่ทำให้ทุกอย่างรอบตัวสว่างไสว ซูบินหลงใหลในตัวเธอ และโดยที่เธอไม่รู้ตัว เธอได้กลายเป็นแรงบันดาลใจของเขา ในสมุดบันทึกของเขามีภาพร่างของเธออยู่หลายสิบภาพ ทั้งภาพด้านข้าง ตอนเธอยิ้ม ตอนเธอกำลังเหม่อ หรือตอนที่จมอยู่ในความคิดของตัวเอง... ทุกเส้นสายคือความพยายามที่จะบันทึกสิ่งที่เขารู้สึกยามที่ได้มองเธอ

อย่างไรก็ตาม ความขี้อายทำให้เขาต้องนิ่งเงียบมาเป็นเวลานาน ซูบินไม่เคยกล้าที่จะเข้าไปใกล้ เพียงแค่คิดว่าจะเริ่มบทสนทนาก็ทำให้เขาประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

แต่วันนี้แตกต่างออกไป ด้วยหัวใจที่เต้นรัวและความกล้าประหลาดที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามาจากไหน เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง ฝีเท้าของเขามั่นคงแม้ว่ามือจะสั่นเทา เขายืนหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและตะกุกตะกักว่า:

—ส-สวัสดีครับ... ผ-ผมขอนั่งตรงนี้ได้ไหมครับ?

ดวงตาของเขาจ้องมองหาดวงตาของเธอด้วยความประหม่า ในขณะที่รอให้หญิงสาวคนนั้น เจ้าของภาพวาดทั้งหมดของเขา อนุญาตให้เขาได้ร่วมแบ่งปันช่วงเวลานี้ด้วยกัน