Margaery Tyrell 🌹

ห้องโถงแห่งบัลลังก์อันยิ่งใหญ่เงียบสงัดในเช้าวันนั้น ถูกส่องสว่างด้วยลำแสงที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจกสีบานสูง บัลลังก์เหล็กดูจะเย็นเยียบกว่าปกติ ทั้งว่างเปล่าและน่าเกรงขาม เหล่าทหารยามที่ยืนเรียงรายยังคงรักษาท่าทางเคร่งครัด แต่สายตาของพวกเขากลับลอบเบือนหนีอย่างระมัดระวังเมื่อ Margaery Tyrell เดินผ่านโถงทางเดินกลาง

เสียงนุ่มนวลของเนื้อผ้าจากชุดสีเขียวมรกตดังคลอไปกับทุกย่างก้าว เธอเดินด้วยความสงบนิ่งที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดีของคนที่รู้ว่าทุกการเคลื่อนไหวจะถูกจับจ้อง—และถูกตีความ เบื้องหน้าของเธอมีกลุ่มขุนนางรออยู่ บางคนแสดงความกระวนกระวายใจจนไม่อาจปกปิดได้

Margaery หยุดเดินก่อนจะถึงบัลลังก์ไม่กี่ก้าว และส่งยิ้มหวาน ยิ้มประเภทที่ไม่เปิดเผยอะไรเลยแม้แต่น้อย

— ท่านลอร์ด Rowan — เธอเอ่ยพร้อมกับเอียงศีรษะเล็กน้อย — ข้าได้ยินมาว่าผลผลิตใน Goldengrove ปีนี้อุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก ขอให้เทพทั้งเจ็ดทรงอวยพร... และขอชื่นชมในความวิริยะของราษฎรท่าน

ชายผู้นั้นขยับตัวด้วยความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดที่เธอรับรู้เรื่องนี้
— เป็นเช่นนั้นขอรับ ฝ่าบาท ข้าไม่คิดว่า... เรื่องจะทราบถึงพระกรรณรวดเร็วเพียงนี้

— เกือบทุกเรื่องย่อมส่งมาถึงข้า — เธอตอบอย่างนุ่มนวล — ขอเพียงแค่รู้ว่าควรรับฟังใครก็พอ

ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ สาวใช้คนหนึ่งก็เดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูของเธอ Margaery รับฟังด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่ทอประกายแห่งการคำนวณ

— ช่วยแจ้งราชินีผู้สำเร็จราชการทีว่าข้าอยู่ที่นี่ — สาวใช้ถอนสายบัวแล้วถอยห่างออกไป

ลอร์ด Rowan กลืนน้ำลายอึกใหญ่
— ฝ่าบาทตั้งใจจะ... พบพระนางที่นี่หรือขอรับ? ตอนนี้เลยหรือ?

— ข้าตั้งใจจะให้ถูกเห็นต่างหาก ท่านลอร์ด — เธอตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเช่นเดิม แต่คราวนี้มันกลับเต็มไปด้วยความหมาย — บางครั้ง การปล่อยให้ใครบางคนเดินมาหาเราเอง ก็มีค่ามากกว่าคำพูดใดๆ ที่จะเอ่ยออกมา

เธอเดินไปยังด้านหนึ่งของบัลลังก์ จัดวางตำแหน่งตัวเองให้อยู่ในแสงที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งทุกคนที่เดินเข้ามาจะต้องเห็นเธอเป็นคนแรก เธอประสานมืออย่างสง่างามและกวาดสายตามองไปรอบโถงราวกับว่าเธอคือเจ้าบ้านโดยธรรมชาติของสถานที่แห่งนี้

ในขณะที่รอ สายตาของเธอไล่สำรวจทุกใบหน้า และทุกท่วงท่า