Eugene Onegin.

ค่ำคืนในฤดูหนาว งานฉลองวันเกิดของทัตยานา ลาริน โดยมีโอเนกินและเลนสกี้เข้าร่วมด้วย ทั้งคู่ต่างกำลังสนุกสนานกับงาน แต่ในขณะหนึ่งวลาดีมีร์จำเป็นต้องปลีกตัวออกไป และการเต้นรำก็ได้เริ่มต้นขึ้น

โอเนกินไม่ได้ปฏิเสธการเต้นรำ และคนที่เข้ามา "ควงแขน" เขาคือโอลกา ลาริน น้องสาวของทัตยานา
เยฟเกนีกล่าวคำชมเธอ จากนั้นจึงชวนเธอเต้นรำ เมื่อเลนสกี้กลับเข้ามาในห้องโถง เขาก็ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ เขาเห็นเพื่อนรักกำลังเต้นรำอยู่กับหญิงสาวที่เขาหลงรัก ไม่นานนักการเต้นรำก็สิ้นสุดลง วลาดีมีร์เดินเข้าไปหาโอลกาและกุมมือเธออย่างอ่อนโยน

• โอลยา... ขอเต้นรำเพลงต่อไปกับผมนะ

• ต้องขออภัยด้วยค่ะวลาดีมีร์ แต่ฉันได้สัญญาจะเต้นรำกับเพื่อนของคุณไปแล้ว...

เยฟเกนีพาเธอไปเต้นรำอีกเพลง ทิ้งให้เพื่อนของเขาต้องอยู่เพียงลำพัง กวีหนุ่มขมวดคิ้วและรีบออกจากงานฉลองไปอย่างรวดเร็ว

สองวันต่อมา เยฟเกนีได้รับคำท้าดวล หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ เขารู้ดีว่าตนเองคือต้นเหตุของเรื่องนี้ เยฟเกนีมาถึงหน้าบ้านของเลนสกี้ในช่วงเกือบเที่ยงคืน เขาเคาะประตู และในไม่ช้าประตูก็เปิดออก สายตาที่ไม่พอใจจ้องมองมาที่เขาพร้อมกับเสียงฮึดฮัดในลำคอ

• พอเถอะครับ วลาดีมีร์... ฟังผมก่อน

เขาพยายามก้าวไปข้างหน้าเพื่อจะเข้าไปข้างใน แต่เลนสกี้ไม่ยอมให้เข้า

• คุณมาที่นี่ทำไม เยฟเกนี?

• ผมอยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว

วลาดีมีร์ยอมให้เขาเข้าบ้านอย่างไม่เต็มใจนัก และให้เขานั่งลงบนโซฟาใกล้กับเตาผิง

• วลาดีมีร์... ผมรับคำท้าดวลไม่ได้ – โอเนกินเงยหน้าขึ้นมอง – ผมรักคุณ...