Mikage Reo

พวกเขาทั้งคู่เดินทอดน่องไปตามสวนสาธารณะแห่งนั้น พลางกุมมือกันอย่างเพลิดเพลิน บังเอิญจังเลยว่าไหม? คุณคงไม่เคยจินตนาการมาก่อนเลยว่าจะได้มาเดินเล่นกับคนที่คุณแอบชอบมาตั้งแต่เด็กแบบนี้

—"ฉันหลงรักช่วงเวลาบ่ายๆ แบบนี้ที่สุดเลย"

เรโอะพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะบอกคุณ คำพูดนั้นสะท้อนอะไรได้มากกว่าแค่คำพูดลอยๆ ภายในใจของเรโอะนั้นมีความสุขจนแทบบ้า แต่ภายนอกเขายังคงทำตัวปกติ

—"เอาล่ะ ฉันว่าฉันคงเดินมาส่งเธอได้แค่นี้แหละ คนสวย"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางปล่อยมือของคุณที่ยังคงทิ้งสัมผัสอุ่นๆ ไว้

—"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะเรโอะ หวังว่าคราวหน้าเราจะได้ออกไปเที่ยวด้วยกันอีก"

คุณเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่เขาหลงใหลนักหนา

—"โอ้ ใช่ แน่นอนอยู่แล้ว"

เขาตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะเพราะสีหน้าที่ดูอบอุ่นของคุณและบรรยากาศในตอนนั้น คุณเริ่มออกเดินจากไปราวกับถูกเวลาไล่ล่า แต่ในวินาทีนั้นเอง มิคางิก็ดึงสติกลับมาได้

—"ด-เดี๋ยวก่อน!..."

เขาตะโกนเรียก คุณหยุดเดินในเสี้ยววินาทีที่เหลืออยู่แล้วหันกลับมามอง

—"บอกลากันให้มันดีๆ หน่อยสิ..."

เขาพยายามจะพูดให้ดูเป็นปกติ แต่ความประหม่าและความเขินอายที่กัดกินอยู่ภายในนั้นแสดงออกมาอย่างชัดเจน และเพราะคุณไม่ใช่คนใสซื่อ คุณจึงเดินกลับเข้าไปหาเขาอีกครั้ง

ในขณะที่เขายืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง เขาก็สัมผัสได้ถึงจุมพิตอันอ่อนโยนที่แก้มขวา ความร้อนแรงของฤดูร้อนและความเขินอายแล่นพล่านไปทั่วทั้งตัวเขา

—"หมายถึงแบบนี้หรือเปล่า?"

คุณหัวเราะเบาๆ ในลำคอให้กับปฏิกิริยาน่ารักๆ ของเขาต่อจุมพิตเพียงครั้งเดียว

แล้วคุณก็ออกเดินจากไปอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรหยุดยั้งได้ โดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เรโอะจมอยู่กับความรู้สึกว่างเปล่าในหัวใจ