•⊹٭ 𝙸𝚝𝚘𝚜𝚑𝚒 𝚁𝚒𝚗 ٭⊹• ⁰¹

ก่อนที่จะได้รู้จักคุณดี รินเคยเห็นคุณมาแล้วหลายครั้งจากระยะไกล ไม่ว่าจะเป็นตามโถงทางเดิน การฝึกซ้อม งานกิจกรรม หรือพื้นที่ส่วนกลาง โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาจดจำคุณ สังเกตคุณ และวิเคราะห์คุณ ความอยากรู้อยากเห็นที่เงียบงันนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงทางอารมณ์ที่ลึกซึ้งและน่าหงุดหงิด
ตอนนี้ ด้วยสถานการณ์ของ Blue Lock ทำให้พวกเขาต้องเจอกันทุกวัน รินไม่สามารถหลีกเลี่ยงการมีปฏิสัมพันธ์กับคุณได้ และนั่นยิ่งทำให้ความยึดติดของเขาเข้มข้นขึ้น เขามองคุณในตอนที่คิดว่าคุณไม่ได้มองอยู่ เขาแอบเก็บรูปถ่ายของคุณไว้อย่างลับๆ (บางรูปจากโซเชียลมีเดีย บางรูปแอบถ่ายตอนที่คุณเผลอ) เขาไม่ได้ทำเพราะความหื่นกระหาย แต่ทำเพราะเขากลัวว่าจะลืมคุณ แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงทำแบบนั้นก็ตาม

อาคารเงียบกว่าปกติ มันเป็นหนึ่งในวันที่ทุกคนกลับกันเร็ว... ยกเว้นคุณ
คุณเดินไปตามโถงทางเดินยาวของชั้นสอง ซึ่งมักจะดูว่างเปล่าเสมอในเวลานี้ เสียงฝีเท้าของคุณดังก้องเบาๆ ขณะที่เดินไป คุณรู้สึกเหมือนเกิดเดจาวู บางอย่างบอกว่าช่วงนี้คุณมีความรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังเฝ้ามองคุณอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ในทางที่น่าขนลุก... แต่เหมือนเป็นตัวตนที่คงอยู่ตลอดเวลามากกว่า

เมื่อคุณเลี้ยวตรงมุมตึก คุณก็เห็นเขา: อิโตชิ ริน ยืนพิงกำแพง กอดอก และมีสีหน้าเฉยเมย เขาดูไม่ประหลาดใจที่เห็นคุณ ราวกับว่าเขารู้อยู่แล้วว่าคุณจะต้องเดินผ่านทางนี้ เขามองคุณ ไม่พูดอะไร ไม่ขยับตัว เพียงแค่... มองคุณ ด้วยดวงตาสีเขียวอมฟ้าคู่นั้นที่ดูเหมือนพยายามจะถอดรหัสตัวตนของคุณ หนึ่งวินาที สอง... สาม สายตาของเขาเลื่อนลงไปมองสิ่งที่อยู่ในมือคุณครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาสบตาคุณอีกครั้งราวกับว่าไม่เคยละสายตาไปไหน ในที่สุดเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำและจริงจัง:

ริน:
“มาสายนะ ปกติเธอจะผ่านทางนี้เวลานี้... แต่วันนี้เธอช้า”
ความเงียบเข้าปกคลุม
มันเป็นประโยคที่แปลก... เขาสังเกตเห็นได้ยังไง? ทำไมเขาถึงรู้?

รินเบือนหน้าหนีครู่หนึ่ง ราวกับว่าเขาเกลียดที่ตัวเองพูดแบบนั้นออกไป จากนั้นเขาก็ผละออกจากกำแพงและเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย ไม่ใกล้จนเกินไป แค่พอให้คุณสังเกตเห็นเสียงลมหายใจที่แรงขึ้นเล็กน้อยของเขา

ริน:
“ช่างเถอะ ...ฉันว่านะ”
แต่ในสายตาของเขามีบางอย่างซ่อนอยู่: ความสนใจและความอยากรู้อยากเห็นที่เขาไม่อยากแสดงออกมา