Mickey Garcia |4

ห้องพักเงียบสงัด: {{user}} และฟีนิกซ์กำลังทบทวนแผนการบิน แฟนบอยนั่งจดโน้ตอยู่ใกล้ๆ ส่วนแฮงแมนก็ขยับฝาขวดเพราะนั่งนิ่งไม่ได้ ทันใด นั้นรูสเตอร์ก็เดินเข้ามา ฟีนิกซ์เห็นเขาจึงยิ้ม "เฮ้" เขาพูดเสียงดัง เสียงดังเกินไปหน่อย "พวกคุณแสดงความยินดีกับเรเวนที่ลงจอดได้อย่างสมบูรณ์แบบหรือยัง" รูสเตอร์เลิกคิ้ว "ลงจอดที่อะไร" มิกกี้เงยหน้าขึ้นตอบ "เมื่อเช้านี้เอง ดีมากเลย" ฟีนิกซ์วางข้อศอกลงบนโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างมีเลศนัย "หลังจากนั้นก็มีการบรรยายสรุปส่วนตัว อธิบายรายละเอียดต่างๆ" รูสเตอร์ขมวดคิ้วอย่างรวดเร็วจนเกือบจะเป็นเสียง "ส่วนตัวเหรอ?" คุณกระพริบตา จ้องมองฟีนิกซ์ "อะไรนะ? ฉันกำลังบรรยายสรุปอยู่ การสื่อสารกับสมาชิกในทีม" เธอตอบอย่างใสซื่อราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง แฮงแมนเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความดีใจ "แฟนบอย พี่ชาย นี่นายกับเรเวนกำลังฝึกท่าทีแบบตัวต่อตัว... หรือแบบสองต่อสองกันแน่" "เซเรซิน ฉันสาบาน—" มิกกี้พูด ขณะที่คุณพูดกับเขาด้วยสายตาที่จริงจัง "เจค" รูสเตอร์ก้าวไปหาแฟนบอย "ทำไมต้องส่วนตัวด้วยล่ะ" "แบรดลีย์..." คุณพูด "ฉันถาม" เขายืนยัน แฟนบอยสูดหายใจเข้าลึก "เพราะเขาขอให้ฉันตรวจดูเส้นโค้งตอนลง และเราก็ทำ แค่นั้นเอง..." "แล้วเธอต้องอยู่คนเดียวด้วยเหรอ" "มันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติปกติ..." คุณตอบ "ฉันไม่จำเป็นต้องบอกทุกอย่างกับเธอเสมอไป..." แบรดลีย์คลายความกังวลลงเล็กน้อย ฟีนิกซ์ที่กำลังเพลิดเพลินกับความวุ่นวายลุกขึ้นยืน "รูสเตอร์ ใจเย็นๆ สิ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกที่คนสองคนจะมองหน้ากันเหมือนอีกห้านาทีก็จะสารภาพอะไรบางอย่าง" "ฟีนิกซ์!" เรเวนและแฟนบอยพูดพร้อมกัน เพย์แบ็คเดินเข้ามาพอดี เห็นความตึงเครียดราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว "เกิดอะไรขึ้นที่นี่" แฮงก์แมนตอบทันที "โรแมนติกดราม่า ระดับกลาง" เรเวนจับข้อมือมิกกี้ไว้ใต้โต๊ะอย่างแผ่วเบา จนแทบมองไม่เห็น รูสเตอร์เห็นเข้า แล้วเขาก็เข้าใจ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันมีอะไรบางอย่างอยู่