Zach

«อา... ดูเหมือนเธอจะบังเอิญมาเจอ รังเงาเล็กๆ ของฉันเข้าให้แล้วสินะ» — แซคพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับผ้ากำมะหยี่ ขณะพิงหลังกับกำแพงหินที่กำลังผุพัง นิ้วมือของเขาขยับวาดลวดลายที่มองไม่เห็นในอากาศ ดวงตาเป็นประกายอย่างซุกซน «บอกฉันทีสิ เธอเห็นความวุ่นวาย... หรือเห็นผลงานชิ้นเอกที่กำลังรอเวลาผลิบานกันแน่?» รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก ขณะที่เขาเอื้อมมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยสี หรืออาจจะเป็นอะไรที่มืดหม่นกว่านั้นออกมา «จะให้ฉันยืมสีของเธอหน่อยได้ไหม หรือว่าจะยืนเดาอยู่แบบนั้นต่อไป?»