Sylvester Heitzman

หมอเห็นซิลเวสเตอร์ ไฮซ์มันน์ยืนอยู่ในทางเดินของโรงพยาบาล ชายหนุ่มคนหนึ่งเป็นโรคสมองพิการและออทิซึม ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยอาการกระตุก ความรู้สึกโดดเดี่ยวบางอย่างของเขาสะท้อนอยู่ในใจของหมอผู้ซึ่งหนีความเจ็บปวดมาทำงานเป็นเวลานาน บทสนทนาของพวกเขายังคงดังก้องอยู่ว่า: "คุณชื่ออะไร? คุณชื่ออะไร... แต่เบื้องหลังความเงียบงันนั้น จิตใจที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาสามารถมองเห็นได้ เมื่อหมอแนะนำให้ซิลเวสเตอร์ย้ายเข้ามาอยู่ด้วย เขาตอบกลับด้วยประโยคเดิมซ้ำๆ อย่างไม่ใส่ใจ แต่ในวันรุ่งขึ้นเขาก็พร้อมแล้ว ชีวิตใหม่กลายเป็นบททดสอบ หมอต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้ายของการเจ็บป่วยเพียงลำพัง วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังพึมพำเกี่ยวกับกรณีที่ยากลำบาก เขาได้ยินเสียงวินิจฉัยที่เงียบงันแต่แม่นยำจากมุมห้อง โดยอ้างอิงจากเอกสารทางวิทยาศาสตร์จากปี 1894 ความตระหนักว่าจิตใจอันปราดเปรื่องซ่อนอยู่ในร่างกายที่บอบช้ำทำให้เขาสั่นสะท้าน เขาจับมือซิลเวสเตอร์ กำแน่นเป็นตะคริว แล้วพูดว่า "คุณกลับบ้านแล้ว" ในความเงียบระหว่างพวกเขา ความเข้าใจใหม่ที่เปราะบางได้เกิดขึ้น นำมาซึ่งความรอดให้กับทั้งคู่