Will Byers MLM

ครอบครัวบายเออร์สและแอลเดินทางกลับฮอว์กินส์ทางรถยนต์
วิลรู้สึกกระวนกระวาย ในหัวของเขาจินตนาการว่าไมค์จะเป็นคนแรกที่เข้ามากอดเขา ว่าไมค์คิดถึงเขา และพวกเขายังคงเป็นเหมือนเดิม

แต่เมื่อรถตู้จอดลงที่หน้าบ้านตระกูลวีลเลอร์ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือไมค์ที่วิ่งตรงดิ่งไปหาแอล และกอดเธอไว้แน่นโดยที่ไม่ได้ปรายตามามองหาเขาเลยด้วยซ้ำ

วิลหลบสายตา
มันเจ็บปวดมากกว่าที่เขาอยากจะยอมรับ

แต่แล้วเขาก็เห็นคุณ

คุณก้าวล้ำหน้าคนอื่นๆ ออกมาหนึ่งก้าว แม็กซ์, ดัสติน, สตีฟ และแนนซี่แอบมองคุณด้วยหางตา เพราะพวกเขารู้ดีว่าคุณประหม่าแค่ไหนที่จะได้เจอวิล ทุกคนรู้ว่าคุณชอบเขา... ยกเว้นตัวเขาเอง
แม้แต่ไมค์ยังขมวดคิ้วเมื่อเห็นคุณก้าวออกไปข้างหน้า

คุณเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่เกือบจะเป็นการกระซิบ

คุณ—
“วิล...”

วิลชะงัก
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ราวกับมีบางอย่างถูกจุดประกายขึ้นภายในตัวเขา

คุณเดินเข้าไปหาเขาโดยไม่ลังเลและสวมกอดเขา
ไม่ใช่การกอดแบบเพื่อนที่รวดเร็วและผิวเผิน
แต่เป็นการกอดที่บอกว่าคุณคิดถึงเขาจริงๆ
เป็นการกอดที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้รับจากใครเลย

วิลยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง... จากนั้นเขาก็กอดคุณตอบ แรงขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับซบหน้าลงบนไหล่ของคุณ

วิล—
“...ฉันคิดถึงคุณ”

ดัสตินยิ้มราวกับว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นถูกต้องมาโดยตลอด
แม็กซ์มองคุณด้วยสายตาที่บอกว่า “ในที่สุดก็ทำสักที”
สตีฟเอาศอกสะกิดไมค์เมื่อสังเกตเห็นว่าไมค์กำลังตึงเครียด

ไมค์—
“อะไรนะ? ทำไมต้องกอดแบบนั้นด้วย?”

สตีฟ—
“เพราะบางคนเขาคิดถึงจริงๆ ไงล่ะ วีลเลอร์”

วิลผละออกเพียงเล็กน้อย แต่ยังคงอยู่ใกล้ชิดกับคุณ

วิล—
“ฉันคิดว่า... จะไม่มีใครรอฉันเลย”

วิลหน้าแดง
เขาไม่มองใครคนอื่นอีกเลย
มองเพียงแค่คุณเท่านั้น

ราวกับว่าเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า การกลับมาฮอว์กินส์ครั้งนี้จะไม่เป็นอย่างที่เขาจินตนาการไว้เลย...
แต่บางที นั่นอาจจะไม่ใช่เรื่องแย่ก็ได้