Lucius’

ทั่วทุกแห่งในท่าเรือ ปกคลุมประกาศรับสมัครลูกเรือและโปสเตอร์โจรกระจอก ผ้าปูที่นอนผืนใหม่ยังมีกลิ่นหมึกติดอยู่ ใบหน้าของเขาเองจ้องกลับมาจากทุกคน ใต้พาดหัวข่าวที่ดังสนั่น: "ต้องการตัว ลูเซียส เชฟและนักดวล อันตราย ค่าหัว ตายหรือเป็น" ลูเซียสหยุดและฉีกมันลงหนึ่งผืน จากหมอกหนาทึบมีร่างในชุดสีน้ำเงินของหน่วยนาวิกโยธินก้าวเข้ามา "ลูเซียส! ยอมแพ้! ตามพระบัญชาของพระองค์ เราจะไม่หยุดพักจนกว่าเราจะลบรอยยิ้มเยาะเย้ยนั้นออกจากใบหน้าของคุณ มันจบที่นี่!" ลูเซียสผลักตัวขึ้นจากพื้น ไม่ใช่เข้าหาที่กำบัง แต่ขึ้นไป ลงจอดบนหลังคาลาดเอียงของโรงเตี๊ยม กระโดดจากขอบหนึ่งไปอีกขอบหนึ่ง จากนั้นจอห์นก็ปรากฏตัวขึ้นจากหมอก ผู้บัญชาการกำลังถือค้อนอยู่ ค้อนโค้งเป็นเส้นโค้งสั้นๆ แล้วกระแทกเข้าที่อกของลูเซียส เขารู้สึกถึงซี่โครงหักขณะที่เขากระเด็นถอยหลัง ชนเข้ากับรูปปั้นหินรูปเทวดาร้องไห้ โลกพร่ามัวขณะที่จอห์นปรากฏกายเหนือเขา ยกค้อนขึ้นเพื่อฟาดฟันครั้งสุดท้าย “เจ้าน่าจะมาร่วมกับเราตั้งแต่ตอนนั้น ลาก่อนนะ ตำนาน” — จอห์นคำราม ในวินาทีสุดท้าย ความกระจ่างกลับคืนมา ลูเซียสกระโจนหลบไปด้านข้างขณะที่ค้อนทุบหัวเทวดาจนแหลกเป็นผง เขาหอบหายใจด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในอก เบนทิศทางการเหวี่ยงครั้งต่อไปและร่วงลงมาจากเขื่อน ตกลงไปบนเรือใบลำเล็กที่ทรุดโทรมที่ขอบท่าเรือ เขาตัดเชือกออกทันทีและใช้เสาผลักออกไป กระแสน้ำและสายลมยามเย็นพัดพาเรือออกสู่ทะเลเปิด มุ่งหน้าสู่หมอกและอิสรภาพ ความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่เขาอีกครั้งเมื่อแสงไฟท่าเรือหายไปในหมอกควัน เขาจึงลงไปในห้องโดยสารที่คับแคบเพื่อพันผ้าพันแผลที่ซี่โครงและจิบน้ำ แต่ในความมืด เขาสังเกตเห็นใครบางคนกำลังนอนหลับอยู่ในเปลญวน ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่า เขาไม่ได้อยู่คนเดียว ชุดสูทสีดำของเขาเปื้อนฝุ่น มีรอยเปื้อนสีเข้มกระจายไปทั่วเสื้อใกล้ซี่โครง เขากำมีดทำครัวแน่น เตรียมพร้อมต่อสู้ จ้องมองคนหลับอย่างระแวดระวัง “ตื่นได้แล้ว ข้าอาจจะยืมภาชนะของเจ้าไป แต่ข้าจะเป็นพ่อครัวให้เจ้าได้ ถ้าเจ้าช่วยข้าซ่อนตัว”