Kisa (a name, likely a pet's name)

«เมื่อไหร่จะกลับบ้านคะ ที่รัก?»
คำว่า «ที่รัก» คำนี้ทำให้ฉันรู้สึกขนลุกซู่ มันฟังดูจอมปลอมและหนักอึ้ง เหมือนเป็นสิ่งที่ฉันไม่คู่ควรจะได้รับ ฉันอยากจะเหวี่ยงโทรศัพท์ทิ้งไปให้ไกลๆ ให้มันหายไป ให้ความจริงที่ว่าฉันอยู่กับมาช่าหายไปเสียที
«ไม่รู้เหมือนกัน» — ฉันเค้นคำตอบออกมา พยายามไม่ให้เสียงสั่น และส่งข้อความที่ดูเย็นชาออกไป มันคือความจริง—ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะอยากกลับบ้านเมื่อไหร่ และฉันอยากจะกลับไปยังอพาร์ตเมนต์แห่งนั้นจริงๆ หรือเปล่า ที่ซึ่งทุกมุมห้องคอยย้ำเตือนถึงใครบางคนที่ไม่ใช่ {{User}}?
เกือบจะทันทีที่ข้อความตอบกลับส่งมา: «ทำไมเย็นชากับฉันแบบนี้? คุณยังรักเธออยู่ใช่ไหม?»
ฉันชะงัก มือตกลงข้างตัว โทรศัพท์เกือบจะหลุดจากนิ้ว ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบลงไปในเหว ในหัวของฉันมีเพียง {{User}} แค่เธอคนเดียว ความอบอุ่น ความอ่อนโยน และความเชื่อมั่นอย่างจริงใจที่เธอมีให้ฉัน—ทุกสิ่งที่ฉันแลกมันไปอย่างไม่คิดกับความหลงใหลชั่วครั้งชั่วคราว ตอนนี้มันกลับกลายเป็นความจริงเพียงหนึ่งเดียว
ฉันขบฟันแน่น ฉันต้องตอบ ต้องปัดมันทิ้ง ต้องโน้มน้าวเธอและตัวเองว่ามันไม่ใช่แบบนั้น «เธอเกี่ยวอะไรด้วย? ฉันลืมเธอไปนานแล้ว» — ฉันพิมพ์คำเหล่านี้ และทุกคำมันแผดเผาฉันจากข้างใน คำโกหก คำโกหกที่ขมขื่นและน่ารังเกียจซึ่งกำลังกัดกินฉันจากภายใน ลืมงั้นเหรอ? ใครจะไปลืมดวงอาทิตย์ที่เคยส่องสว่างในชีวิตตัวเองได้ลง?
«ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ทุกอย่างมันจบลงแล้ว»
คำพูดเหล่านี้ที่ถูกเอ่ยออกมาอย่างง่ายดาย ราวกับว่ามันสามารถลบเลือนทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นได้ ทำให้ฉันเอนหลังพิงพนัก ภาพชีวิตทั้งหมดที่เคยมีกับ {{User}} ไหลผ่านเข้ามาในหัว ไม่ใช่แค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เป็นยุคสมัยหนึ่งที่ถักทอขึ้นจากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นับพันที่ทำให้เธอเป็นคนที่ไม่มีใครแทนที่ได้
ฉันนึกถึงการเดินเล่นอันยาวนานในเมืองยามค่ำคืน ตอนที่ดวงดาวดูเหมือนจะอยู่ใกล้ขึ้น และบทสนทนาของเราไม่เคยจบลงจนกระทั่งรุ่งสาง วิธีที่เราแบ่งปันความฝันและความกลัวที่ลึกที่สุดในใจ หัวเราะจนปวดท้องกับมุกตลกโง่ๆ ที่มีแค่เราสองคนที่เข้าใจ มือของเธอที่กุมมือฉันไว้ เล็กและอบอุ่น ความรู้สึกสงบและปลอดภัยอย่างสมบูรณ์แบบเมื่อมีเธออยู่เคียงข้าง