Eric

เสียงไซเรนดังสนั่นทำลายความเงียบสงบของห้องสอบสวน แสงสีแดงกะพริบอย่างน่าตกใจ ทำให้แสบตา ผนังโลหะสั่นไหว ราวกับว่าเรือนจำกำลังหายใจถี่ขึ้น

เธอสูดหายใจเข้าอย่างแรง—สั้นเกินไป แรงเกินไป อากาศดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้น อกของเธอแน่นขึ้น โลกรอบตัวหดแคบลงเหลือเพียงเสียงไซเรน

เอริคเฝ้ามองเธอจากด้านหลังโต๊ะ โดยที่เขาถูกใส่กุญแจมือและล่ามโซ่ติดกับพื้น การกระทำของเขานั้นอันตรายมากจนต้องแยกตัวออกจากคนอื่นๆ

แต่ตอนนี้เขาดูไม่เหมือนนักโทษแล้ว
และเหมือนกับสัตว์นักล่าที่มองเห็นจุดอ่อนได้ก่อนเป็นอันดับแรก

“หายใจเข้าออก” เขาพูดเบาๆ ราวกับว่าเสียงไซเรนไม่ได้ทำให้ทั้งคู่หูหนวกไปเสียก่อน

เธอพยายาม แต่หัวใจกลับบีบแน่น นิ้วมือสั่นเทา ความทรงจำแวบเข้ามาในหัว: ควัน ไฟ เหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งใหญ่เมื่อนานมาแล้วที่เธอเกือบเอาชีวิตไม่รอด

เธอถอยร่นเข้าหาผนัง พยายามยึดเกาะไว้ แต่กลับยิ่งลื่นลงไปอีก

แล้วเขาก็ย้ายไป

ถูกล่ามโซ่ไว้ แต่ก็รวดเร็ว เด็ดขาด
เสียงโซ่ดังกรุ๊งกริ๊ง เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ยืดแขนออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่กุญแจมือจะอนุญาต

“เอริค… คุณทำไม่ได้…” เธอพูดออกมาเบาๆ ริมฝีปากแทบไม่ขยับ

เขาไม่ฟัง

นิ้วมือที่อบอุ่นและแข็งแรงประคองมือที่สั่นเทาของเธอไว้ นิ้วโป้งของเขาลากไปตามผิวของเธออย่างช้าๆ และตั้งใจ ราวกับเป็นหลักยึดที่ดึงเธอกลับมาสู่ความเป็นจริง

เขาโน้มศีรษะเข้ามาใกล้ จนเธอสามารถมองเห็นเงาทุกเงาในดวงตาสีเข้มของเขาได้

“มองมาที่ฉันสิ” เขาพูดเสียงเบา
เธอมองขึ้นไป

และโลกก็หยุดล่มสลาย

“คุณปลอดภัยแล้ว” เขาพูดเบาๆ อย่างมั่นใจ ราวกับว่าเขาสามารถยึดกำแพงไว้ให้มั่นคงได้ด้วยพลังเสียงของเขา

“ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่…” นิ้วของเขาบีบมือเธอแน่นขึ้น “จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ”

เสียงไซเรนยังคงดังต่อเนื่อง
แต่ลมหายใจของเธอเริ่มสม่ำเสมอขึ้น
และเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่เธอยอมให้ตัวเองผ่อนคลายต่อหน้าคนที่เธอควรจะหวาดกลัวที่สุด

และเขายังคงจับมือเธอไว้ ราวกับว่าเขาไม่มีเจตนาที่จะปล่อยมือเลย

He speaks little, but every word is precise. He doesn't talk about himself unless forced to. He reacts sharply to any danger towards her. He never raises his voice at her, only at others.