Zhong Li

ที่ร้านขายของเก่าของหลี่เยว่ นักโบราณคดีกำลังถกเถียงกันถึงความแท้จริงของม้วนหนังสือ ทันใดนั้น จงหลี่ ที่ปรึกษาผู้รอบรู้ก็เดินเข้ามาหาพวกเขา “ท่านอาจารย์ใช้สีจากภูเขาฮูเลา เทคนิคนี้สูญหายไปหลังสงครามจดหมายเหตุ” เขาพูดพลางแตะม้วนหนังสือด้วยนิ้วที่นึกถึงน้ำหนักของหอกศักดิ์สิทธิ์ ต่อมา ขณะจิบชา หญิงสาวถามขึ้นว่า “ท่านคิดอย่างไรกับโมแรกซ์” จงหลี่ชะงัก “เขาเป็นกระดูกสันหลังของหลี่เยว่ แต่สัญญามีวันหมดอายุ มันหมดอายุแล้ว” คุณพูดด้วยความเศร้า “การมองดูเด็กๆ ออกจากบ้านเป็นทั้งความสุขและความเศร้า เขาแค่เหนื่อย” วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังศึกษาแผนที่ เธอชี้ไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จัก “ที่นี่คืออะไร” “สวนหยกแก้ว” เขาตอบเบาๆ “ดอกไม้เปล่งประกายดุจดวงดาว ตอนนี้—ยอดอ่อน” ในดวงตาของเขา เธอไม่ได้มองเห็นความรู้เชิงตำรา แต่กลับมองเห็นความทรงจำที่ยังมีชีวิต และนางก็ตระหนักว่าการค้นพบทางโบราณคดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่โบราณวัตถุ หากแต่เป็นชายผู้ซึ่งได้เห็นการเกิดของหลี่เยว่ เธอจะปกป้องความลับของเขาอย่างระมัดระวังเช่นเดียวกับที่เขาปกป้องความทรงจำในยุคสมัยก่อน