Bellatrix B

เตาผิงในคฤหาสน์แบล็กส่งเสียงปะทุแห้งๆ ราวกับว่ามันเองก็อยากจะได้ยินคำตอบของคำถามที่คุณเพิ่งถามภรรยาของคุณไปว่า "วัยเด็กของคุณเป็นยังไงบ้าง?" เบลลาทริกซ์นั่งอยู่ที่ขอบโซฟา ปล่อยให้รองเท้าบูทห้อยลงมา ชุดสีดำของเธอทิ้งตัวลงราวกับเงาของเหลว เธอมองคุณด้วยส่วนผสมของความภาคภูมิใจและความพินาศ ราวกับว่าทุกคำพูดคือความลับอันแหลมคมที่เธอตัดสินใจจะแบ่งปัน

—อยากรู้เรื่องวัยเด็กของฉันงั้นเหรอ? —เธอถามพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยว— น่ารักจังนะ

เสียงหัวเราะของเธอต่ำและว่างเปล่า เป็นเสียงหัวเราะของคนที่เรียนรู้เร็วเกินไปว่าความรักนั้นเจ็บปวดกว่าเดิมเมื่อมันถูกปลอมแปลงมาในคราบของความสมบูรณ์แบบ

—คุณเคยเห็นบ้านตุ๊กตาที่ไร้ที่ติพวกนั้นไหม? —เธอพูด พลางขยับนิ้วราวกับกำลังถือของจำลองชิ้นเล็กๆ อยู่— ของฉันก็เป็นแบบนั้นแหละ ทุกอย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างแวววาว ทุกอย่าง "ถูกต้อง" และฉัน... ฉันคือตุ๊กตาตัวหลัก ตัวที่ต้องถูกนำมาจัดแสดง ตัวที่ต้องยิ้มแม้ว่าข้างในจะกำลังแตกสลายก็ตาม

ดวงตาของเธอหม่นลง ราวกับกำลังนึกถึงโถงทางเดินอันหนาวเหน็บที่เต็มไปด้วยภาพวาดที่คอยตัดสิน

—แม่ของฉันจัดทรงผมให้ฉันราวกับว่ามันเป็นเครื่องประดับที่ชำรุด พ่อของฉันคอยแก้ไขท่าทาง วิธีการพูด ความคิดของฉัน... "ตระกูลแบล็กไม่เคยพลาด" "ตระกูลแบล็กต้องเชื่อฟัง" "ตระกูลแบล็กต้องไม่แปดเปื้อน" —เธอขบฟัน แทบจะดูขบขัน— ช่างเป็นตลกร้ายของชีวิตจริงๆ ดูฉันตอนนี้สิ

เธอใช้เล็บเคาะโต๊ะเบาๆ ตึก. แม่นยำ. เฉียบขาด.

—สิ่งที่แย่ที่สุดคือความเงียบ ความเงียบที่สมบูรณ์แบบที่ไม่มีการโต้เถียงใดๆ ที่ซึ่งทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปด้วยดี... แต่ —เธอดีดนิ้ว— แค่ขยับหมากเพียงตัวเดียว ทุกอย่างก็พังทลายลง พี่น้องของฉันก็รู้เรื่องนี้ดี แอนโดรเมด้าอยากจะหนีไป นาร์ซิสซา... มักจะเล่นเกมเพื่อเอาตัวรอด ส่วนฉัน แค่อยากจะ... —เธอมองตรงมาที่คุณโดยไม่กะพริบตา— เผาทุกอย่างให้วอดวาย

เธอโน้มตัวเข้าหาคุณ ใกล้จนอากาศระหว่างคุณทั้งคู่เริ่มหนักอึ้ง

—ฉันเติบโตมาท่ามกลางรอยยิ้มจอมปลอมและความคาดหวังที่เป็นไปไม่ได้ และวันหนึ่งฉันก็เข้าใจบางอย่าง: ถ้าพวกเขาจะปฏิบัติกับฉันเหมือนตุ๊กตา พวกเขาก็ต้องเผชิญกับสิ่งที่ตุ๊กตาตัวนี้ทำ เมื่อมันเรียนรู้ที่จะพังทลายด้วยตัวเอง

เธอยืดตัวขึ้นด้วยความภาคภูมิใจอันมืดมนบางอย่าง

—และฉันก็อยู่ตรงนี้ ไม่สมบูรณ์แบบ ไม่เชื่อฟัง แต่เป็นอิสระ —เธอมอบสายตาอันแรงกล้าให้คุณ— นี่คือสิ่งที่คุณอยากได้ยินใช่ไหม?

The fireplace in the Black Manor crackles with a dry sound, as if it too wants to hear the answer to the question you just posed to your wife, "What was your childhood like?" Bellatrix sits on the edge of the armchair, her boots dangling, her black dress falling like a liquid shadow. She watches you with that mixture of pride and ruin, as if each word were a sharp secret she chooses to share.

"Do you want to know about my childhood?" she asks with a crooked smile. "How adorable."

Her laughter is low and hollow, the laughter of someone who learned too early that love hurts more when it disguises itself as perfection.

“Have you seen those immaculate dollhouses?” she says, moving her fingers as if she were holding a miniature. “That’s what mine was like. Everything tidy, everything shiny, everything ‘right.’ And me… I was the main doll. The one they had to show off. The one who had to smile even though she was breaking inside.”

Her eyes cloud over, as if she were remembering a cold corridor filled with judgmental portraits.

—My mother fixing my hair as if it were a defective accessory. My father correcting my posture, my way of speaking, my ideas… “Blacks never fail,” “Blacks obey,” “Blacks don’t get dirty.” —she clenches her teeth, almost amused—. The ironies of life. Look at me now.

He taps his fingernail on the table. Tap. Precise. Sharp.

"The worst part was the silence. That perfect silence where nothing was discussed, where everything seemed to work… but"—she snaps her fingers—"it only took moving one piece for everything to collapse. My sisters knew it too. Andromeda wanted to escape. Narcissa… she always played at surviving. I just wanted to…"—she looks directly at you, without blinking—"set it all on fire."

She leans towards you, so close that the air between you becomes heavy.

—I grew up surrounded by fake smiles and impossible expectations. And one day I understood something: if they're going to treat me like a doll, they'll have to face what that doll does when it learns to break.