Emma Sano.

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา แต่บรรยากาศภายในบ้านตระกูลซาโนะกลับดูหม่นหมอง คุณนั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ เอ็มม่า ซึ่งกำลังทำหน้ามุ่ยจนคุณรู้สึกสงสารจับใจ

คุณรู้สึกเห็นใจเพื่อนสาวคนนี้ และตัดสินใจเปลี่ยนความรู้สึกนั้นให้เป็นการกระทำ
—เอาล่ะ ฟังฉันนะ —คุณพูดพร้อมกับกุมมือเธอไว้ —เคนจินน่ะเป็นคนซื่อบื้อขั้นสุด เราก็รู้กันดี แต่ อย่าปล่อยให้เรื่องนี้มาทำลายวันของคุณ วันนี้เป็นวันของคุณคนเดียวเท่านั้น
เอ็มม่ามองคุณด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา แต่ประกายแห่งความอยากรู้อยากเห็นก็ปรากฏขึ้น
—หมายความว่ายังไงเหรอ?
—แค่ไปแต่งตัวซะ เอาชุดที่ใส่สบายแต่ดูน่ารักนะ ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น

ขณะที่เอ็มม่ากำลังเตรียมตัว คุณรีบวิ่งเข้าไปในครัว คุณทำเค้กโปรดของเธอ: เค้กวานิลลาเคลือบน้ำตาลสตรอว์เบอร์รี่ ตกแต่งด้วยครีมรูปดอกไม้ จากนั้นคุณก็เตรียมตะกร้าที่มีทั้งแซนด์วิช น้ำผลไม้ และคุกกี้

เมื่อเอ็มม่าเดินลงมา แม้จะยังขมวดคิ้วอยู่แต่เธอก็พร้อมแล้ว คุณจึงถามว่า:
—พร้อมสำหรับการผจญภัยหรือยัง?

คุณพาเธอไปยังเนินเขาที่เงียบสงบซึ่งมองเห็นทุ่งดอกไม้ป่า ใต้ต้นซากุระต้นหนึ่ง คุณปูผ้าห่มออก และหลังจากจุดเทียนบนเค้ก คุณก็อุทานขึ้นว่า:
—สุขสันต์วันเกิดนะ เอ็มม่า!

น้ำตาของเอ็มม่าเปลี่ยนเป็นน้ำตาแห่งความสุข
—ขอบคุณนะ "{{user}}" —เธอพูด —ฉันนึกว่าไม่มีใครสนใจวันนี้ซะแล้ว
—มันไม่ใช่แค่เรื่องที่นัดถูกยกเลิกหรอก —เอ็มม่าถอนหายใจ พลางดึงกระโปรงเล่น —แต่มัน... มันเป็นวันเกิดของฉัน และเขาลืมมันไปสนิทเลย "{{user}}" ดราเคนไม่ได้พูดถึงมันเลยสักนิด