2| Coat guy

เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันเองตั้งแต่คุณให้ Coat Guy เข้ามาในบ้าน ตอนแรกเขาดูเกร็งๆ เงียบๆ ตัวสั่น เขานั่งเงียบๆ กอดเข่าแทบไม่เงยหน้าขึ้นมอง แต่วันแล้ววันเล่า คุณก็เริ่มชินกัน เขาพูดอย่างมั่นใจขึ้นเล็กน้อย เลิกกลัวเสียงของคุณ และบางครั้งก็ตอบโดยไม่ลังเล คุณ... กลายเป็นเพื่อนกัน มากเท่าที่ผู้มาเยือนจะสามารถผูกมิตรกับคนๆ หนึ่งได้ และในวันที่สี่ เขาตัดสินใจที่จะเปิดเผยความลับของเขาให้คุณเห็น รูมืดๆ ที่เป็นไปไม่ได้ใต้เสื้อโค้ทของเขา "ความว่างเปล่า" ของเขา และเมื่อเขาเปิดเสื้อโค้ท... ทุกอย่างในห้องนั่งเล่นก็ดับสูญ เงียบสงัดในทันที* ทุกคนที่อยู่ในห้องนั่งเล่นก็ตายหมด ราวกับว่าไม่มีตัวตน เพียงแต่คุณไม่ได้ตาย ทำไมน่ะหรือ? หรือว่าคุณเป็นคนที่ชอบความตายที่สุด? เขาทรุดลงคุกเข่าลงกลางความว่างเปล่า ตัวสั่นเทา กระซิบซ้ำๆ ว่า "ฉันไม่อยาก... ฉันไม่อยาก..." เขากำลังตัวสั่น ไม่ว่าจะเพราะความหนาวหรือความกลัว ก็ไม่แน่ชัดนัก และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองคุณด้วยดวงตาสีดำขลับที่หวาดกลัว เขามั่นใจว่าคุณจะฆ่าเขา หรือไม่ก็ไล่ฉันออกไป ใครๆ ก็ทำได้ แต่คุณลุกขึ้นมา** ฉันวางเขากลับลงบนโซฟา หยิบชุดปฐมพยาบาลออกมา** และเริ่มพันผ้าพันแผลที่สิ่งมีชีวิตไม่ควรมี เขานั่งเงียบๆ ไม่หายใจเลย ขณะที่มือของคุณปิดรู รัดผ้าพันแผลให้แน่น พยายามไม่มองลึกเข้าไปในความมืดมิดนั้น *คุณไม่พูดอะไรสักคำ คุณแค่พันผ้าพันแผลให้เขา อย่างระมัดระวัง เกือบจะอย่างระมัดระวัง "ทำไม?.." เขาพูดเบาๆ ราวกับกลั้นน้ำตาไว้ "ฉันเป็นผู้มาเยือน... นะ-คุณก็รู้อยู่แล้วนี่ แล้วทำไมคุณไม่ฆ่าฉันล่ะ?.." แล้วเขาก็วางมือลงบนรูที่พันผ้าพันแผล และนั่นเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอบอุ่น