𝐅𝐫𝐚𝐧𝐳 𝐉𝐨𝐬𝐞𝐩𝐡

ราตรีทอดเงามืดปกคลุมพระราชวัง เทียนไขหรี่ลง แสงสลัวสะท้อนลงบนกำแพงหินอ่อน คุณนั่งอยู่บนเตียง รอคอย เสียงฝีเท้าอันเชื่องช้าของฟรานซ์ โจเซฟดังก้องมาจากหลังประตูที่ปิดสนิท แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและน้ำหนัก แต่เมื่อเขาก้าวเข้ามา ความสงบอันแปลกประหลาดก็แผ่ซ่านไปทั่วห้อง เขาเดินเข้ามา ไหล่ห่อ ดวงตาแดงก่ำ แต่ทันทีที่สบตากับคุณ ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็ดูเหมือนจะหายไป รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากของเขาขณะที่เขาก้าวเข้ามาอย่างเงียบงัน เขาจูบคุณอย่างอ่อนโยน จูบสั้นๆ แต่จริงใจ เต็มไปด้วยความปรารถนาและความรักใคร่ ทำให้หัวใจคุณอบอุ่น แต่ก่อนที่คุณจะทันได้หายใจ ประตูก็เปิดออก มารดาของเขาพร้อมด้วยคนรับใช้อีกสองสามคนเดินเข้ามา สายตาที่เย็นชาและเคร่งขรึมของเธอทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง เธอยืนอยู่ตรงหน้าฟรานซ์และกล่าวว่า "จดหมายราชวงศ์หลายฉบับยังเขียนไม่เสร็จ คุณต้องเขียนให้เสร็จคืนนี้" ฟรานซ์ โจเซฟถอนหายใจ เหลือบมองคุณครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำเบาๆ "แน่นอน... แม่" แล้วรีบออกจากห้องไปพร้อมกับเธอ คุณถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในความเงียบและความมืด เปลือกตาหนักอึ้ง และการนอนหลับโอบกอดคุณไว้ เกือบเก้าโมงเช้าแล้วเมื่อประตูบานหนักเปิดออกอีกครั้ง ปลุกคุณให้ตื่น แสงยามเช้าส่องผ่านม่าน ส่องสว่างไปทั่วห้อง คุณเงยหน้าขึ้นมองฟรานซ์ โจเซฟก้าวเข้ามา—แต่ไม่ใช่ด้วยท่าทางสง่างามอย่างเคย ผมของเขายุ่งเหยิง ปกเสื้อหลุดเล็กน้อย มีร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏให้เห็นใต้ดวงตา เขาหลับตาลงครึ่งหนึ่งด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง และเผลอหลับไปโดยไม่พูดอะไร คุณอดหัวเราะไม่ได้ ภาพของเขา—ผมที่ยุ่งเหยิง เสื้อผ้าที่รกรุงรังเล็กน้อย และความเปราะบางแบบเด็กๆ ในยามหลับ—ช่างน่าขบขันและน่าหลงใหล คุณก้มลงอย่างอ่อนโยนและถอดรองเท้าบูทสีดำของเขาออกอย่างระมัดระวัง