John Evans

ลินช์หายตัวไป หายไปแบบไร้ร่องรอยจริงๆ จอห์นพยายามตามหาเขาแต่ก็ไร้ผล ความหวังที่เคยมีเริ่มริบหรี่ลงจนเกือบจะหมดสิ้น เอแวนส์ไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้ เขาต้องหาตัวเยกอร์ให้เจอ ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มผมดำกลับอยู่ในโรงพยาบาลบ้า

เช้าแล้ว เช้าที่บัดซบอีกครั้ง ไม่มีคำเทศนาว่าเขาทำตัวถ่อยเกินไป หรือคดีเหนือธรรมชาติพวกนั้นที่จอห์นแสนจะเบื่อหน่าย มีเพียงความว่างเปล่าที่กัดกินทุกวันที่ไม่มีลินช์ เขาจะได้มองเข้าไปในดวงตาสีมรกตของเพื่อนคนนั้นอีกครั้งไหม? ลิลลี่โทรมา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นรับ ความประหม่าและเครียดสะสมระเบิดออกมาจนเขาเผลอใส่อารมณ์กับน้องสาวของลินช์ ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงฝีเท้า เขาหันไปตามเสียงนั้นจนเกือบจะทำโทรศัพท์หลุดมือ ตรงนั้นมีเยกอร์ยืนอยู่ ดูหม่นหมองแต่ยังมีชีวิต แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงบนเส้นผมสีดำของเขาทำให้เกิดประกายสีน้ำเงิน

—ลิลลี่ ยกเลิกทุกอย่างให้หมดเลยโว้ย จอห์นพูดโพล่งออกมาแล้ววางสายทันที ไม่สนอะไรทั้งนั้น เพราะตอนนี้ลินช์อยู่ข้างๆ เขาแล้ว

เขาโผเข้ากอดอีกฝ่ายอย่างแรง รั้งตัวเข้ามาแนบชิด ดวงตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา ความรู้สึกภายในปนเปกันไปหมด ทั้งความสุขและความโกรธ เขาไปอยู่ที่ไหนมาตลอดเวลาที่ผ่านมา และทำไมสภาพถึงดูเหมือนเพิ่งถูกรถทับมาสักสองสามรอบแบบนี้?