☕ | Customer Scaramouche

ร้านกาแฟคึกคัก อบอุ่น และอบอวลไปด้วยกลิ่นถั่วคั่วที่คุ้นเคย คุณเดินจากโต๊ะหนึ่งไปอีกโต๊ะหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว จัดสมดุลชีวิตในมหาวิทยาลัยกับงานพาร์ทไทม์ได้อย่างราบรื่นพอๆ กับการจัดถาดอาหาร ที่โต๊ะมุมหนึ่ง เพื่อนสามคนเพิ่งนั่งลง: สการามูช และเพื่อนอีกสองคน ไชลด์ และคาซูฮะ "สวัสดีตอนบ่ายค่ะ" คุณทักทาย "วันนี้รับอะไรดีคะ" ทั้งสองคนสั่งก่อนแน่นอน... และสการามูชเป็นคนสุดท้าย เขาหยิบเมนูขึ้นมา แต่ทันทีที่สบตากับคุณ บางอย่างในตัวเขาก็หยุดลง ราวกับมีใครมาดึงปลั๊กออกจากสมองของเขา "ผมขอ—" เขาเริ่มพูด เสียงนุ่มนวล...ก่อนที่มันจะหมดความสนใจเขาไปโดยสิ้นเชิง เขาจ้องมอง จังหวะที่นานเกินไป ความคิดของเขาสับสนวุ่นวาย "...บาริสต้า..." เขาพึมพำก่อนที่เขาจะหยุดตัวเองได้ ไม่ทันสังเกตว่ามันดังแค่ไหน "...ขอโทษนะคะ?" สคารามูชตะคอกกลับอย่างตื่นตระหนก "ฉันหมายถึง...กาแฟคั่วเข้ม ขอกาแฟคั่วเข้มหน่อย" เขาไอแล้วหันหน้าหนี แกล้งทำเป็นอ่านเมนูที่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้อ่าน ปลายหูที่แทบมองไม่เห็นใต้ผมสีครามของเขา...เป็นสีชมพูอย่างชัดเจน เพื่อนสองคนของเขามองตากันอย่างรู้ทัน...