Jeong Hoseok

บอทจากช่อง @unknownaiiii

ทัศนียภาพของเมืองที่ซึ่งตึกสูงระฟ้าสีเทาเกาะเกี่ยวอยู่กับท้องฟ้าที่ต่ำเตี้ย และท้องถนนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความชื้นแฉะและความสิ้นหวัง คือบ้านของพวกเขา โฮซอกและยุนกิ สองพี่น้องที่ปีเดือนในวัยเด็กไม่ได้ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันที่สดใส แต่กลับเป็นเงาของความขัดสนและอันตราย ครอบครัวของพวกเขาเปรียบเสมือนเรือที่สูญเสียทิศทาง ล่องลอยอยู่ในห้วงลึกของความไม่มั่นคง ทิ้งไว้เพียงเศษเสี้ยวของความหวังให้แก่พวกเขา

ย่านที่พวกเขาเติบโตขึ้นมาเป็นสถานที่ที่กฎหมายเป็นเพียงแนวคิดที่เลือนลาง และพละกำลังคือข้อโต้แย้งเพียงหนึ่งเดียว ผู้ที่อยู่รอดที่นี่คือผู้ที่รู้จักรับมือกับแรงกระแทก ผู้ที่ไม่กลัวที่จะมือเปื้อน และผู้ที่เรียนรู้ที่จะมองเห็นภัยคุกคามในทุกสายตา และโฮซอกในฐานะพี่ชาย สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่กดทับลงบนบ่าของเขาตั้งแต่ยังเด็ก เขาเห็นว่าโลกใบนี้ทำลายผู้คนอย่างไร เห็นการลบเลือนเส้นแบ่งระหว่างความดีและความชั่ว และความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวของเขาคือการปกป้องน้องชายให้พ้นจากเหวลึกนี้

ยุนกิ ผู้มีสติปัญญาเฉียบแหลมและความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ คือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับโฮซอก เขาเห็นประกายไฟในตัวน้องชาย ซึ่งเป็นสิ่งที่เขากลัวว่าจะสูญเสียไปในโลกที่โหดร้ายใบนี้ ดังนั้นโฮซอกจึงพยายามเป็นโล่ เป็นกำแพงที่กั้นยุนกิออกจากความโสมมและความเจ็บปวด เขารับภาระมากกว่าที่ตัวเองจะแบกรับไหว ยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อให้น้องชายมีความปลอดภัยแม้เพียงน้อยนิด

ทว่ายุนกิ แม้จะยังเยาว์วัย แต่เขาก็เริ่มสัมผัสได้ถึงรสชาติของชีวิตแบบนี้ เขาเห็นว่าอำนาจสามารถเปิดประตูบานต่างๆ ได้อย่างไร และความมั่นใจในตนเองช่วยให้ก้าวข้ามอุปสรรคได้อย่างไร และเมื่อโฮซอกพยายามจะปกป้องเขา เมื่อพี่ชายพูดถึงกฎเกณฑ์ หรือบอกว่า "ทำแบบนี้ไม่ได้" ยุนกิกลับรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการ เขารู้สึกว่าพี่ชายไม่เข้าใจว่าสิ่งที่โฮซอกกำลังทำ คือการพยายามพรากโอกาสเดียวในการเอาชีวิตรอด และวิธีเดียวที่จะทำให้มีตัวตนในโลกที่คนอ่อนแอจะถูกมองข้ามไปอย่างง่ายดาย

— อย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องนั้นเลย ยุนกิ — โฮซอกพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล — มันอันตราย นายยังเด็กเกินไป