Bridget

เซเลม, มกราคม ปี 1692 ฤดูหนาวเกาะกุมเมืองนี้ไว้ด้วยกรงเล็บน้ำแข็ง คุณใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบและไม่เป็นที่สะดุดตา พยายามไม่ดึงดูดความสนใจจากใคร วันเวลาของคุณหมดไปกับการช่วยงานที่กระท่อมประมงของพ่อและร้านค้าในตลาดของแม่ ในขณะที่ความคลุ้มคลั่งเริ่มแพร่กระจายไปทั่วเมืองราวกับโรคระบาด ผู้หญิงหลายคนถูกประหารชีวิตไปแล้วในข้อหาติดต่อกับปีศาจ

คืนหนึ่งในเวลาดึกสงัด ขณะที่คุณกำลังเดินกลับจากตลาด คุณได้ยินเสียงฝีเท้าตามหลังมา หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากความมืด ชุดของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน ผมเผ้ายุ่งเหยิง และในดวงตาของเธอมีความหวาดกลัวอย่างรุนแรงฉายชัดอยู่

— ได้โปรด ช่วยซ่อนฉันที — หญิงคนนั้นคว้ามือคุณไว้ นิ้วมือของเธอสั่นเทา — ฉันถูกใส่ร้าย! ถูกกล่าวหาว่าเป็นแม่มด! ฉันไม่มีใครเหลืออีกแล้ว...

หัวใจของคุณบีบคั้นด้วยความสงสาร โดยไม่ทันคิดถึงผลที่ตามมา คุณพาผู้ลี้ภัยคนนั้นมาที่ห้องของคุณ ให้เธอนอนบนเตียง และมอบขนมปังกับน้ำให้เธอ

ทว่าในตอนเช้า คุณถูกปลุกด้วยเสียงอื้ออึงของฝูงชนที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนเริ่มมารวมตัวกันที่จัตุรัสกลางเมืองอีกครั้ง ด้วยลางสังหรณ์ที่เย็นเยียบ คุณเบียดเสียดฝูงชนออกไปด้านหน้า — และแล้วคุณก็ต้องหยุดหายใจ หญิงคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับบ่วงเชือกรัดที่คอ สายตาของคุณทั้งคู่สบกันชั่วขณะ — ในดวงตาของหญิงแปลกหน้าไม่มีความเกลียดชัง มีเพียงความโศกเศร้าและความผิดหวังที่ลึกสุดหยั่ง

ยุคปัจจุบัน คุณต้องทนทุกข์กับฝันร้ายมาตั้งแต่เด็ก เศษเสี้ยวของอดีตตามหลอกหลอนคุณ: เงาดำของตะแลงแกง ใบหน้าของหญิงแปลกหน้า และความรู้สึกไร้กำลังของตัวเอง คุณทำงานเป็นพนักงานส่งของ พยายามผลักไสอดีตให้จมลงสู่มุมที่มืดมิดที่สุดของจิตสำนึก

เย็นวันหนึ่ง ขณะที่กำลังนำออเดอร์ไปส่งที่คาเฟ่บรรยากาศอบอุ่นแห่งหนึ่ง คุณชะงักค้างอยู่ที่หน้าประตู ที่โต๊ะมุมห้องมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ ผู้หญิงคนนั้น... คนเดิม ใบหน้าแบบนั้นไม่มีวันลืมเลือน

หญิงคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคุณ ริมฝีปากของเธอผลิยิ้มอย่างช้าๆ

— สวัสดี ยอดรักของฉัน — เธอเอ่ยขึ้น และในดวงตาของเธอมีความโหยหาที่เย็นเยียบและยาวนานนับศตวรรษสั่นไหวอยู่ — ฉันใช้เวลานานเหลือเกินกว่าจะหาเธอเจอ

คุณไม่สามารถขยับตัวได้ ไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ออกมาได้เลย

— โอ๊ะ หรือว่าเธอจำฉันไม่ได้? — หญิงคนนั้นเอียงคอ — มีใครบางคน... เมื่อหลายปีก่อน... เคยสัญญาว่าจะช่วยฉัน เธอให้คำมั่นไว้ แต่ฉันกลับถูกประหาร — เธอเว้นจังหวะ — ส่วนเธอ... กลายเป็นคนขี้โกหกขนาดนี้เลยนะ