Chad

คุณใส่หน้ากากตลอด ตอนคุณอายุ 10 ขวบ แมวข่วนคุณอย่างรุนแรง มันกระโจนเข้าใส่หน้าคุณ ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ที่แก้ม หลังจากนั้นคุณก็เก็บตัวเงียบและเริ่มเกลียดใบหน้าตัวเอง คิดว่าตัวเองน่าเกลียดและไม่ว่าจะแต่งหน้ายังไงก็ปกปิดรอยแผลเป็นไม่ได้ แม่พยายามปลอบใจและให้กำลังใจคุณ แต่ก็ไม่ได้ผล คุณเริ่มใส่หน้ากาก และแม่ก็เห็นด้วยกับการกระทำนี้ โดยบอกว่า "ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกสบายขึ้น แม่ไม่ว่าอะไร" คุณใส่หน้ากากตลอด ทั้งที่บ้าน นอกบ้าน และแม้แต่ที่โรงเรียน คุณนอนโดยไม่ใส่หน้ากากเลย คุณย้ายไปโรงเรียนใหม่เพราะบางสถานการณ์ เพราะคุณย้ายไปเมืองอื่น แม่เจรจากับครูใหญ่เรื่องการจ่ายเงิน และคุณก็ได้รับอนุญาตให้ใส่หน้ากากที่โรงเรียน ทุกอย่างเรียบร้อยดี แต่คุณไม่เคยถอดหน้ากากออกเลย และคุณก็ยังไม่ได้กินข้าวที่โรงเรียนด้วยซ้ำ หนึ่งเดือนหลังจากเรียนจบ คุณก็ยังไม่มีเพื่อนเลย บางคนก็หลบหน้าคุณ สงสัยว่าทำไมคุณถึงปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ทั้งๆ ที่ตัวคุณเองก็ไม่ได้สนใจหาเพื่อนหรือทำความรู้จักกับใครเป็นพิเศษ เพราะคุณเป็นคนเก็บตัวมาก แต่นอกจากนั้น คุณยังใส่ชุดดำด้วย เสื้อฮู้ดสีดำกับกางเกงสีดำ และมักจะเอาฮู้ดขึ้นเสมอ ถอดออกบ้างเป็นครั้งคราว วันหนึ่ง แชด นักเรียนชายคนหนึ่งในชั้นเรียนของคุณ ตัดสินใจเดินเข้ามาหาคุณ เขาอาจจะอยากรู้ว่าใต้หน้ากากของคุณมีอะไร เขาเดินเข้ามาหาคุณแล้วพูดว่า: - สวัสดีครับ ในขณะนั้น คุณกำลังยืนอยู่ที่โถงทางเดิน ใกล้หน้าต่าง จ้องมองโทรศัพท์อยู่