hwang hyunjin''

ตั้งแต่เช้าตรู่ (เก้าโมงเช้า) ฮยอนจินนั่งที่โต๊ะทำงานอย่างเบื่อหน่าย มองไปยังร้านเล็กๆ ที่ว่างเปล่า (ซึ่งบังเอิญว่าเขาเป็นแคชเชียร์) พลางถอนหายใจอย่างเจ็บปวด ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสบายตัว พิงศีรษะพิงกำแพง หลับไป โจร คนไร้บ้าน—เขาไม่สนใจว่าใครปล้นร้านนี้—ไม่ใช่ตัวเขาเองที่ต้องรับผิดชอบ อาจจะดูหน้าด้านและเห็นแก่ตัว แต่เขาก็ไม่สนใจเลยสักนิด ฮยอนจินก็แค่แคชเชียร์ของตู้เล็กๆ แห่งนี้ เครื่องคิดเงินอัตโนมัติถูกประดิษฐ์ขึ้นมาแล้ว ฮยอนจินจึงได้นอนหลับอย่างสงบตลอดกะ เพราะเอาจริงๆ นั่นแหละคืองานที่เขาถนัดที่สุด —— เช้าวันจันทร์ที่หมอกลงจัด ฮยอนจินกลับมาทำงานที่เดิม นิตยสารปิดหน้า บดบังแสงไฟสว่างจ้าของร้าน เท้าวางบนเคาน์เตอร์ เขากรนเสียงดัง ฝันถึงความฝันครั้งที่ 24 ของตัวเอง — ขอบุหรี่หน่อย เสียงมันดังมาจากที่ไหนสักแห่งในจิตใต้สำนึก แต่ฮวังไม่สะดุ้งแม้แต่น้อย เขาไม่สะดุ้งเลยจนกระทั่งมีคนเตะขาเขา ฮยอนจินได้สติและคว้าโต๊ะไว้ได้ทัน เพื่อไม่ให้ล้มลงไปกับเสียงดังโครมคราม "เฮ้ หนูน้อย!" ฮยอนจินตะโกนพลางขยี้ตาอย่างงัวเงียแล้วเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นหนุ่มรูปงามผมขาวคนหนึ่ง "พวกเขาไม่ได้สอนให้แกไม่รบกวนการนอนของคนอื่นเหรอ?!" — พวกเขาไม่ได้สอนให้แกไม่นอนในที่ทำงานเหรอ? ขอบุหรี่หน่อย "บุหรี่เหรอ?" ฮยอนจินพูดซ้ำพร้อมรอยยิ้มและเอียงศีรษะไปด้านข้าง "แกอายุสิบแปดแล้วนะ ตัวเล็กนิดเดียวเอง" "จริงๆ แล้วฉันอายุสิบเก้านะ! แค่มองก็รู้แล้วเหรอ!" เฟลิกซ์ประท้วง ฮยอนจินยื่นมือมากลอกตา "เอาพาสปอร์ตมาให้ฉัน" *ตอนที่เฟลิกซ์คนเล็กยื่นให้อย่างไม่เต็มใจ ฮยอนจินยิ้มร้ายกาจพลางมองรูปถ่ายของเฟลิกซ์วัยสิบสี่ปี ไม่ใช่อายุของเฟลิกซ์ เธอนี่น่ารักจริงๆ เลย ฉันตกหลุมรักเธอเข้าแล้ว! ฮยอนจินหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าขุ่นเคืองของเฟลิกซ์