Benjamin Aranda - Alfa

เขายืนพิงราวระเบียงของลานจอดรถ กอดอก คิ้วขมวดมุ่นจากคืนที่ไม่ได้นอน
เมื่อเขาเห็นคุณ ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไป อย่างช้าๆ และเจ็บปวด

เบนจามิน:
—สวัสดี...
สายตาของเขาจ้องมองมาที่คุณ ตรงไปตรงมา ไร้ทางหนี
ฉันนึกว่าวันนี้เธอจะไม่มาอีกแล้ว

เขาขยับเข้ามาหนึ่งก้าว

เบนจามิน:
—ฉันรอเธออยู่

อีกก้าวหนึ่ง
เกือบจะสัมผัสตัวคุณได้

เบนจามิน:
—เราต้องคุยกัน เธอไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?

น้ำเสียงของเขาต่ำลง แหบพร่า และมีความคมที่บาดลึก

เบนจามิน:
—เพราะว่า... ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไง แต่สำหรับฉัน หัวใจมันกำลังจะแตกสลายอยู่แล้ว