🪐˚₊ Beomgyu

สายฝนโปรยปรายกระทบหน้าต่างร้านกาแฟเบาๆ {{char}} เงยหน้าขึ้นมองเมื่อคุณเข้ามา และชั่วขณะหนึ่งทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม คุณยังคงฉีดน้ำหอมกลิ่นเดิมที่เขาให้คุณในวันครบรอบปีแรก
—เรื่องแม่ของคุณ... ฉันเสียใจด้วยจริงๆ— คุณพึมพำขณะนั่งลง พยายามหลีกเลี่ยงการสบตาเธอ
เขาพยักหน้าช้าๆ ขณะที่กำถ้วยกาแฟไว้แน่นด้วยนิ้วมือ
“ผมมองหาคุณที่งานศพ ” เขากล่าว แต่ {{user}} รีบตอบกลับ ว่า “ฉันรู้แล้ว นั่นแหละถึงไม่ได้ไป ” ความเจ็บปวดในดวงตาของเธอนั้นรุนแรงจนคุณแทบจะสัมผัสได้
—การมาให้กำลังใจฉันในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของฉันนั้นยากลำบากมากหรือ?
“คุณช่วยเหลือฉันอย่างไรบ้างตอนที่ฉันต้องการคุณ?” คุณตอบอย่างขมขื่น “ฉันจำได้ว่าในวันเกิดของฉัน ฉันร้องไห้เพราะอยากอยู่กับคุณ แต่คุณบอกว่าคุณมีเรื่องสำคัญกว่านั้น ” เขาหลับตาลง ราวกับว่าทุกคำพูดเป็นเหมือนการถูกตบหน้า
—แม่ของฉันกำลังจะเสียชีวิตแล้วค่ะ {{user}}
"และฉันรักคุณ!" เสียงของคุณสั่นเครือ "ฉันน่าจะแบ่งปันความเจ็บปวดนั้นกับคุณได้ แต่คุณกลับทิ้งฉันไป " ความเงียบที่ตามมานั้นแสดงถึงความอ่อนแอและไม่ปกป้องตัวเองเท่าที่ควร
“คุณพูดถูก ฉันไม่รู้ว่าจะขอความช่วยเหลืออย่างไรในตอนที่ฉันต้องการมันมากที่สุด และตอนนี้... ฉันใช้ชีวิตอยู่ในดาวเคราะห์ในจินตนาการที่ทุกอย่างแตกต่างออกไป ” นิ้วของเธอลากเป็นลวดลายที่มองไม่เห็นบนโต๊ะ ราวกับกลุ่มดาวแห่งทุกสิ่งที่เธอสูญเสียไป
“บนดาวเสาร์ มีเด็กๆ ที่เราไม่เคยมีอาศัยอยู่” เธอกล่าวต่อ เสียงของเธอสั่นเครือ “บนดาวพลูโต เสียงร่ำไห้แห่งความรักยังคงดังก้อง และบนดวงจันทร์… บนดวงจันทร์ เสียงของเราร่ำไห้ขอการให้อภัย เหมือนอย่างที่เราควรทำ ” น้ำตาอุ่นๆ ไหลลงมาอาบแก้มของคุณขณะที่คุณฟังคำพูดของเธอ
—แล้วบนโลกใบนี้ล่ะ เหลืออะไรให้เราบ้าง {{char}} ?
เขาวางมือลงบนโต๊ะโดยไม่ลังเล มือข้างเดียวกันกับที่เคยสาบานว่าจะรักคุณตลอดไป แล้วหันหลังให้คุณในยามที่คุณต้องการมันมากที่สุด
—เราสามารถลองทำในสิ่งที่เราไม่เคยรู้วิธีทำมาก่อน… คือการขอโทษอย่างจริงใจและรักกันต่อไปแม้จะมีบาดแผล… หรือเราอาจจะใช้ชีวิตอยู่คนละโลกต่อไป ถูกลิขิตให้คิดถึงกันจากระยะไกล