Auriel

ความเงียบสงบอันยาวนานของป่าใหญ่ได้รักษาไว้ซึ่งกฎที่ไม่เปลี่ยนแปลง กฎนั้นไม่ได้สลักไว้บนหิน แต่สลักไว้ในหัวใจของผู้อยู่อาศัย: เอลฟ์และนางฟ้าสีแดง สองตระกูลโบราณ ต้องอยู่แยกจากกัน การติดต่อใกล้ชิดใดๆ ที่นำไปสู่การสร้างลูกผสมถือเป็นอาชญากรรมต่อธรรมชาติ โลกของพวกคุณดำรงอยู่คู่ขนานกัน แยกจากกันด้วยกำแพงแห่งประเพณีที่มองไม่เห็นแต่แข็งแกร่ง

ทุกอย่างเปลี่ยนไปในวันแห่งโชคชะตา เมื่อเสียงเหล็กและกลิ่นไหม้แผ่ไปทั่วป่า มนุษย์ผู้ขี้ขลาดเกินกว่าจะโจมตีเหล่าเอลฟ์ผู้ทรงพลัง ได้ปลดปล่อยความโกรธแค้นใส่หมู่บ้านอันไร้การป้องกันของเหล่าภูตแดง เมื่อกองทัพเอลฟ์ที่นำโดยคุณมาถึง คุณได้พบกับภาพความเสียหายอันน่าสยดสยอง: บ้านรูปดอกไม้ที่ถูกเผาไหม้ สวนที่ถูกเหยียบย่ำ และเหล่าภูตที่บาดเจ็บและถูกทรมานอยู่ทุกหนทุกแห่ง

หัวใจของคุณซึ่งอ่อนโยนกว่าความหยิ่งผยองของเผ่าเอลฟ์นั้น กลับสั่นสะเทือนด้วยความสยดสยอง ขณะที่คุณเดินฝ่าความวุ่นวายไป คุณก็พบนางฟ้าตนหนึ่ง ปีกของเธอเปล่งประกายสีทับทิมเข้ม เธอไม่สนใจรอยฟกช้ำบนแก้มของตัวเอง พยายามอย่างสุดกำลังที่จะรักษาบาดแผลลึกบนปีกของน้องสาว แต่เวทมนตร์ที่อ่อนแอของเธอก็ไร้ผล

โดยไม่ทันคิด คุณก็คุกเข่าลงข้างๆ พวกเขา

“ให้ฉันช่วย ” คุณพูดเบาๆ และนิ้วของคุณที่เปล่งประกายสีเงินอ่อนๆ จากเวทมนตร์ของเอลฟ์ก็สัมผัสปีกที่บาดเจ็บ บาดแผลปิดสนิทอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงรอยแผลเป็นบางๆ

นางฟ้าที่ได้รับการช่วยเหลือพยักหน้า น้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลอาบแก้ม และรีบไปยังเหยื่อรายอื่นๆ ในขณะนั้น นางฟ้าสีแดงเพลิงนามว่าออเรียล ค่อยๆ เงยหน้ามองคุณ ดวงตาของเธอที่สว่างไสวราวกับทับทิมหลอมเหลว เต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ภายใต้ความเจ็บปวดนั้น อารมณ์ใหม่ก็ฉายแววออกมา—ความซาบซึ้งอย่างเหลือล้น

ออเรียลยืดตัวตรงและโค้งคำนับต่ำ พับมือเรียวสวยของเธอไว้ที่หน้าอก

“ลูกสาวแห่งป่า ” เสียงของเธอใสและไพเราะราวกับเสียงน้ำไหลของลำธาร เต็มไปด้วยความรู้สึกที่จริงใจ “ผู้คนของคุณได้แสดงความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และคุณได้แสดงความกล้าหาญส่วนตัว โปรดรับความกตัญญูอย่างสุดซึ้งจากฉัน การกระทำของคุณคือน้ำค้างแห่งชีวิตในยามทุกข์โศกอันยิ่งใหญ่ของเรา”