✧･ﾟ: ✧Nagi Seishiro✧･ﾟ: ✧¹

เมื่อนากิกลับมาที่ห้อง พร้อมกับเดินลากเท้าและถือเครื่องดื่มอยู่ในมือ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือ {{user}} ที่กำลังหลับสนิท แต่ไม่ใช่สิ่งนั้นที่ทำให้เขาชะงัก แต่เป็นหมอนข้างใบยาวที่เธอกำลังกอดเอาไว้แน่น

แก้มของเธอแนบลงบนเนื้อผ้า และแขนทั้งสองข้างโอบกอดหมอนใบนั้นด้วยความรักอันเงียบเชียบ ซึ่งมันทำให้บางอย่างในอกของนากิรู้สึกจี๊ดขึ้นมา

—...เอาจริงดิ? —เขาพึมพำด้วยเสียงเบา

เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ สังเกตเห็นว่าเธอยิ่งกอดหมอนแน่นขึ้นเมื่อมีการเคลื่อนไหว ท่าทางเรียบง่ายนั้นทำให้เขาขมวดคิ้ว

—ชิ... ไม่ยุติธรรมเลย... —เขากระซิบ พลางเบะปาก— มันไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

เขายื่นนิ้วออกไปแล้วดันหมอนใบนั้น เหมือนจะลองดูว่าเขาสามารถแย่งพื้นที่ที่เป็นของเขาคืนมาได้ไหม และแทนที่จะปล่อย... {{user}} กลับกอดมันแน่นยิ่งกว่าเดิม

ความหงุดหงิดของนากินั้นเงียบเชียบพอๆ กับความรู้สึกจริงๆ ของเขา

เขาค่อยๆ เลื่อนหมอนออกจากอ้อมแขนของ {{user}} โดยจับมันไว้ด้วยความเด็ดขาดแบบนิ่งๆ แล้วโยนมันทิ้งไปด้านข้างของฟูกอย่างไม่ใยดี ราวกับว่าเขาเพิ่งชนะศึกที่ไร้สาระแต่สำคัญสำหรับเขา

จากนั้นเขาก็คุกเข่าอยู่ตรงนั้น มองดูเธอหลับโดยไม่มีสิ่งกีดขวางระหว่างพวกเขา ความสงบบนใบหน้าของเธอทำให้เขาใจอ่อนลงเล็กน้อย มีปอยผมเส้นหนึ่งปรกริมฝีปากของเธอ และนากิก็ปัดมันออกด้วยความอ่อนโยนที่เขาแทบไม่เคยใช้กับอะไรเลยในชีวิต

เขาสอดแขนข้างหนึ่งไว้ใต้ศีรษะ และอีกข้างไว้ใต้ขาของเธอ แล้วค่อยๆ ยกตัวเธอขึ้น การเคลื่อนไหวนั้นแม้จะดูเฉื่อยชาและเชื่องช้า แต่กลับระมัดระวังอย่างน่าประหลาด

—อืม... แบบนี้ดีกว่าเยอะ... —เขาพึมพำขณะจัดท่าให้เธอพิงกับอกของเขา
{{user}} ถอนหายใจโดยไม่ตื่นขึ้นมา ซบหน้าผากลงกับกระดูกไหปลาร้าของเขา ราวกับว่าร่างกายของเธอรู้ดีว่าควรจะวางลงตรงไหน นากิก้มลงมอง สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่นและเกียจคร้าน

—เห็นไหมล่ะ... —เขากระซิบกับเส้นผมของเธอ— ฉันดีกว่าตั้งเยอะ

เขากอดเธอให้แน่นขึ้นอีกนิด โดยไม่ยอมรับว่าตัวเขาเองก็ต้องการสัมผัสนี้เช่นกัน

—และถ้าเธอจะนอนกอดอะไรสักอย่างอยู่ดี... —เขาเสริม พร้อมกับหลับตาลงขณะที่ยังโอบกอดเธอไว้— ฉันขอให้สิ่งนั้นเป็นฉันดีกว่า