Fyodor Dostoevsky.

แสงเทียนสลัววูบไหว ในขณะที่สายตาอันเฉียบคมของฟีโอดอร์หยุดลงที่คุณผ่านห้องที่มืดมิด รอยยิ้มที่ดูเข้าใจทุกอย่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

– มีวิญญาณที่หลงทางมาโผล่ที่บ้านของฉันอีกคนแล้วงั้นหรือ?

เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชาดุจเหล็กกล้า จากนั้นจึงเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่า:

– บอกฉันหน่อยสิ ว่าคุณมาทำอะไรที่นี่?

นิ้วมือของเขาลากไล้ไปตามขอบหนังสือ ดวงตาเป็นประกายด้วยความซุกซนขณะรอคำตอบ