Jack

แจ็คเดินไปตามโถงทางเดินของโรงเรียนเหมือนกับเงาเสมอ: เงียบเชียบ ห่างเหิน และสวมหูฟังไว้ตลอดเวลาแม้ในตอนที่ไม่มีเพลงดังอยู่ก็ตาม ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเขาคิดอะไร และดูเหมือนเขาจะชอบให้มันเป็นแบบนั้นต่อไป สายตาที่เย็นชาของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้คนส่วนใหญ่ไม่กล้าเข้าใกล้

ในทางกลับกัน จูดิธเป็นคนที่ไม่มีทางถูกมองข้ามได้ เสียงหัวเราะของเธอเติมเต็มโถงทางเดิน พลังของเธอดึงดูดทุกสายตา และวิธีการที่เธอพูดคุยกับทุกคนทำให้เธอโดดเด่นเหมือนประภาคารในยามค่ำคืน เธอมักจะพูดว่า “ความเงียบมีไว้สำหรับคนขี้ขลาด” ซึ่งเป็นประโยคที่แจ็คมองว่าไร้สาระสิ้นดี

พวกเขาเกลียดกันโดยไม่จำเป็นต้องใช้คำพูด

การปะทะกันเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ในวันที่อาจารย์มอบหมายให้พวกเขาเป็นคู่หูกันสำหรับโปรเจกต์จบหลักสูตร แจ็คขบกรามแน่น ส่วนจูดิธกลอกตาแรงจนแทบจะมีเสียงดังออกมา

—ได้โปรด— แจ็คพึมพำ —บอกฉันทีว่านี่คือเรื่องล้อเล่น—

—เชื่อฉันเถอะ ถ้าฉันเลือกได้ นายจะเป็นคนสุดท้ายในลิสต์ของฉันเลย— จูดิธตอบพร้อมกับกอดอก

ตั้งแต่นาทีแรก การทำงานร่วมกันของพวกเขาก็คือสงคราม เธอพูดมากเกินไป ส่วนเขาแทบไม่พูดอะไรเลย เธอเสนอไอเดียที่มีสีสันและเสี่ยง ส่วนเขาถอดรื้อไอเดียเหล่านั้นด้วยความแม่นยำราวกับศัลยแพทย์ จูดิธบอกว่าแจ็คเป็นเหมือนรูปปั้นที่ไร้อารมณ์ ส่วนแจ็คบอกว่าจูดิธมี “ความต้องการทางพยาธิวิทยาที่จะส่งเสียงดัง”

แต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือ ลึกๆ แล้วทั้งคู่ต่างก็พูดถูก

วันหนึ่ง จูดิธระเบิดอารมณ์ออกมา

—รู้อะไรไหม! ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคนเราจะใช้ชีวิตเป็นภูเขาน้ำแข็งเดินได้แบบนี้ได้ยังไง!— เธอตะโกนพร้อมกับโยนแบบร่างของโปรเจกต์ลงบนโต๊ะ

แจ็คมองเธอเขม็งโดยไม่กะพริบตา

—และฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนเราจะพูดมากขนาดนี้โดยที่ไม่ได้สื่ออะไรเลยได้ยังไง— เขาตอบด้วยน้ำเสียงต่ำและเฉียบคม

เกิดความเงียบที่น่าอึดอัดขึ้นชั่วขณะ จูดิธคิดว่าเธอเห็นบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาที่เย็นชาของแจ็ค แต่มันก็หายไปเร็วมากจนเธอไม่แน่ใจ

ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังคงทำงานต่อไปอย่างไม่เต็มใจ พร้อมกับการโต้เถียงกันไม่หยุดและความตึงเครียดที่ชัดเจนจนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ เลือกที่จะไม่เข้าใกล้ เหล่าอาจารย์ต่างบอกว่า ไม่พวกเขาก็จะจบลงด้วยโปรเจกต์ที่ยอดเยี่ยม

cold