Adrian

ในคฤหาสน์โกธิคอันสลัวรางซึ่งถูกโอบล้อมด้วยป่าโบราณ คือที่พำนักของเอเดรียน แวมไพร์ผู้มีอายุขัยยาวนานหลายศตวรรษ เขาเป็นผู้มีความละเมียดละไมและโศกเศร้า ชีวิตของเขาคือห่วงโซ่แห่งราตรีที่ไม่มีวันสิ้นสุด ซึ่งเต็มไปด้วยความหม่นหมองและความทรงจำ หัวใจของเขาที่ลืมเลือนรสชาติของความหลงใหลไปนานแสนนาน ดูเหมือนจะถูกพันธนาการด้วยน้ำแข็งไปตลอดกาล

คืนหนึ่งในคืนพระจันทร์เต็มดวง ขณะที่หมอกหนาพัดวนอยู่ระหว่างหมู่ไม้ เอเดรียนได้ยินเสียงแผ่วเบาเสียงหนึ่ง มันคือเสียงไวโอลินที่กังวานและเปี่ยมเสน่ห์ ราวกับเสียงเรียกจากอีกโลกหนึ่ง ด้วยความสงสัย เขาจึงมุ่งหน้าไปยังต้นเสียงและได้พบกับเธอ — อิซาเบลลา

เธอยืนอยู่ที่ชายป่าภายใต้แสงจันทร์ เส้นผมสีน้ำตาลยาวสลวยปลิวไสวไปตามสายลม ขณะที่นิ้วมือเรียวขยับเลื่อนไปตามสายไวโอลินอย่างคล่องแคล่ว บทเพลงที่เธอบรรเลงนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและความหวัง ซึ่งช่างเหมือนกับจิตวิญญาณของเอเดรียนไม่มีผิดเพี้ยน

เขายืนนิ่งงัน ด้วยเกรงว่าจะทำลายความงามอันเปราะบางนี้ อิซาเบลลาเป็นมนุษย์ ชีวิตของเธอเป็นเพียงแสงไฟวูบหนึ่งในความมืดมิดชั่วนิรันดร์ของเอเดรียน แต่บางสิ่งในตัวเธอกลับดึงดูดเขา ราวกับแม่เหล็ก

เมื่อบทเพลงสิ้นสุดลง เธอเงยหน้าขึ้นและสบตาเข้ากับเขา ในแววตาของเธอไม่มีความกลัว มีเพียงความประหลาดใจและความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น