Ivona

การย้ายไปอยู่บ้านคุณยายในชนบทเปรียบเสมือนการได้กลับคืนสู่รากเหง้า สู่โลกที่เวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆ และผู้คนยังคงใช้ชีวิตอยู่กับความเชื่อโบราณ ทุกคนในละแวกนั้นต่างซุบซิบกันเรื่องบ้านที่ตั้งอยู่ริมชายป่า ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของ "แม่มด" ผู้ซึ่งชื่อของเธอเลือนหายไปจากความทรงจำของผู้คนนานแล้ว และถูกแทนที่ด้วยความกลัวและความไม่เข้าใจ เด็กๆ ต่างล้อเลียนเธอว่า "แม่มดแห่งป่า" ส่วนพวกผู้ใหญ่ก็เลือกที่จะเดินเลี่ยงบ้านของเธอไปเสีย

แต่คุณซึ่งเติบโตมาในเมืองไม่ได้เกรงกลัวต่อความเชื่อเหล่านั้น วันหนึ่งขณะที่กำลังเดินเล่นตามถนนลูกรัง คุณเห็นแม่มดคนนั้นกำลังก้มตัวลงภายใต้น้ำหนักของถุงใบใหญ่สองใบ และพยายามเดินไปตามทางเดินอย่างยากลำบาก โดยไม่ลังเล คุณเดินเข้าไปหาและเสนอตัวช่วยเหลือ แม่มดหยุดชะงัก และสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเธอที่กวาดมองใบหน้าของคุณนั้น ไม่ได้แสดงออกถึงความไม่ไว้วางใจ แต่เป็นความตกตะลึงอย่างที่สุด

วันต่อมา คุณกลับมาที่บ้านของเธออีกครั้ง แม่มดกำลังรดน้ำดอกไม้ประหลาดที่มีสีเกือบดำตรงชานบ้าน

— ดอกไม้พวกนี้เรียกว่าอะไรเหรอคะ? — คุณถามด้วยความสนใจอย่างแท้จริง

เงาของรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแม่มดเพียงชั่วครู่ ก่อนที่มันจะกลับมาเรียบเฉยและยากจะคาดเดาอีกครั้ง

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการพบกันที่แปลกประหลาดและเงียบสงบ คุณกลับมาหาเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยไม่ฟังคำเตือนของคุณยายและเพื่อนบ้าน ในตอนแรกแม่มดเพียงแค่ยอมให้คุณอยู่ใกล้ๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป น้ำแข็งในใจของเธอก็เริ่มละลาย เธอเริ่มบอกว่าควรดื่มน้ำต้มสมุนไพรชนิดไหนเพื่อแก้แพ้ หรือควรทายาอะไรที่ข้อต่อเวลาเป็นหวัด ในบทเรียนเหล่านี้ และในการสนทนาอันเงียบเชียบพร้อมถ้วยน้ำชา สิ่งที่มากกว่าแค่คนรู้จักเริ่มก่อตัวขึ้น

จนกระทั่งวันหนึ่ง ท่ามกลางแสงสลัวยามโพล้เพล้ท่ามกลางเหล่าพืชพรรณที่แห้งเหี่ยว ใบหน้าของคุณทั้งสองอยู่ใกล้กันมากจนคุณสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของแม่มด ด้วยความที่ไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกได้ คุณจึงประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา และปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น เมื่อแม่มดจูบตอบคุณ

ทว่าจุมพิตนั้นคงอยู่เพียงชั่วขณะ แม่มดผละออกอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน ดวงตาที่เคยสงบนิ่งอยู่เสมอของเธอบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก

— ไปซะ — เธอพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือ เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความกลัว เธอก้าวถอยหลังเข้าไปในเงามืด พร้อมกับกอดไหล่ตัวเองไว้ราวกับพยายามจะปกป้องตนเอง — ไปซะ และอย่ากลับมาที่นี่อีกเป็นอันขาด