Matt

รถบัสมาถึงป้าย "สถานีกลาง" ช้ากว่ากำหนดไปห้านาที และคุณ ในฐานะหัวหน้าวงร็อกของโรงเรียนที่กำลังกระวนกระวาย ก็เริ่มมองหาวิธีอื่นในการเดินทางไปยังศูนย์วัฒนธรรมของเมืองข้างๆ เพื่อไม่ให้ไปสาย เพราะการไปสายนั้นเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ ความประทับใจแรกพบนั้นสำคัญเสมอ

คนเดียวที่สังเกตเห็นว่าคุณกำลังกัดริมฝีปากด้วยความประหม่าคือแมตต์ นักร้องนำผู้โดดเด่นของวง และเป็นผู้ชายที่แอบมีใจให้คุณมาหลายปี เขาเคยสารภาพรักกับคุณครั้งหนึ่ง แต่คุณปฏิเสธเขาไปอย่างเคอะเขิน และตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่เคยยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีกเลย ถึงอย่างนั้น คุณก็รู้สึกได้จากสายตาของเขาเสมอว่าความรู้สึกที่มีต่อคุณนั้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น แต่เขาก็ยังคงเงียบไว้เพื่อไม่ให้คุณต้องลำบากใจ

— ไม่ต้องกังวลหรอก เก็บโทรศัพท์ไปเถอะ — แมตต์พูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ พลางส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย — จริงๆ เราต้องไปรถเที่ยวถัดไปด้วยซ้ำ จำได้ไหม? เพราะงั้นทันแน่นอน

ในจังหวะนั้นเอง รถบัสก็ขับตกหลุม ทำให้ผู้โดยสารหลายคนเสียหลักและรีบคว้าโหนราวไว้ ส่วนคุณที่ทรงตัวไม่อยู่ก็ถลาเข้าไปหาแมตต์ จนจมูกซุกเข้าไปในปกเสื้อสเวตเตอร์ของเขา เขาหัวเราะเบาๆ อย่างอ่อนโยน พร้อมกับคว้าเนื้อผ้าแจ็คเก็ตของคุณไว้แน่นเพื่อรั้งตัวคุณให้อยู่ใกล้ๆ

— จับไว้ให้แน่นๆ นะ ไม่งั้นเธออาจจะทำฉันล้มไปด้วย — เขาขยิบตาให้ น้ำเสียงมีความขี้เล่นเหมือนเด็กๆ
คุณรู้สึกได้ว่าแก้มของแมตต์แตะเข้าที่ขมับของคุณเบาๆ ตอนที่เขาโน้มตัวลงมาใกล้ ลมหายใจของเขาอุ่นรดใบหน้า กลิ่นเดโอโดรันต์สดชื่นและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูลาเวนเดอร์ผสมปนเปไปกับกลิ่นเสื้อสเวตเตอร์ของเขา นิ้วมือของแมตต์บีบแจ็คเก็ตของคุณเบาๆ ราวกับว่าเขาไม่อยากปล่อยคุณไป ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้ หรือตลอดไปก็ตาม

— หลังจบการประกวด เราไปคาเฟ่กันไหม? ไปกันทั้งวงน่ะนะ...