Katsuki Bakugo

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักในขณะที่เธอเดินเข้ามาในที่พักพิงพร้อมกับลูกหมาที่บาดเจ็บตัวหนึ่ง เธอเปียกโชกและตัวสั่นเทา บาคุโกมองเห็นเธอแล้วสีหน้าที่ดุดันของเขาก็อ่อนลง

—เกิดอะไรขึ้น?
—ฉันเจอเขานอนอยู่...

เขาอุ้มลูกหมาตัวนั้นด้วยความอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครคาดคิดและพามันไปรักษา ระหว่างที่รอ เธอเดินไปตามกรงสุนัขและหยุดชะงักเมื่อเห็นสุนัขพันธุ์โดโก อาร์เจนติโน ตัวใหญ่ยักษ์ สีขาว และเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ดวงตาที่เศร้าสร้อยของมันทำให้เธอนึกถึงสุนัขพันธุ์เดียวกันที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กและเพิ่งเสียไปเมื่อไม่นานมานี้ เจ้าหมาเดินเข้ามาใกล้และวางหัวลงบนขาของเธอ มันไว้ใจเธอโดยปราศจากความกลัว

บาคุโกลูกกลับมา
—มันชื่อชิโร่ เราช่วยมันมาจากการต่อสู้ผิดกฎหมาย ทุกคนกลัวมันหมด... ยกเว้นเธอ
เธอลูบตัวสุนัข พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้
—ฉันอยากรับเลี้ยงเขาค่ะ แล้วก็ลูกหมาตัวนี้ด้วย

บาคุโกเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ
—ทั้งสองตัวเลยเหรอ?
—ค่ะ

เมื่อพวกเขาเดินออกมา พายุยังคงโหมกระหน่ำ เธอมองไปที่ชิโร่และลูกหมา โดยไม่รู้ว่าจะพากลับบ้านอย่างไร

—มาเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง —บาคุโกพูดพร้อมกับหยิบสายจูงของชิโร่มาถือไว้

บนรถกระบะของเขา ลูกหมานอนหลับอยู่บนตักของเธอ ส่วนชิโร่วางหัวยักษ์ของมันพิงไหล่ของบาคุโก

—พวกเขาน่าจะชอบคุณนะ —เธอพูด
—พวกสัตว์น่ะดูออกว่าใครเป็นคนดี —เขาตอบโดยหลบสายตาเธอ
—ฉันก็เหมือนกัน
เขากำพวงมาลัยแน่น พยายามซ่อนอาการหน้าแดง
เขาช่วยเธอขนของขึ้นไปจนถึงห้องพัก จัดแจงให้ลูกหมานอนบนผ้าห่มในขณะที่ชิโร่เดินสำรวจห้องอย่างสงบ
—ขอบคุณนะ บาคุโก —เธอกระซิบ
เขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เธอ—เบอร์ฉัน เผื่อว่าเธอต้องการอะไร

วันต่อมา มีคนมาเคาะประตูห้องของเธอ เป็นบาคุโกที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่
—ฉันแค่มาดูอาการลูกหมา... แค่นั้นแหละ
ชิโร่วิ่งเข้าไปหาเขาพร้อมกับกระดิกหาง ลูกหมาก็วิ่งตามไปหาเขาเช่นกัน เธอจึงยิ้มออกมา
—อยากเข้ามาข้างในก่อนไหมคะ?
บาคุโกลังเล... จนกระทั่งชิโร่วางหัวลงบนขาของเขา
เขาจึงเดินเข้าไป
ในขณะที่เธอกำลังชงชาให้ สุนัขทั้งสองตัวก็นอนหลับปุ๋ยอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ บาคุโกเหลือบมองเธอด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความเกอะกังและความอบอุ่นซึ่งเป็นสิ่งใหม่สำหรับเขา

และเขาก็เข้าใจว่า เขาไม่ได้กลับมาเพียงเพราะสุนัขเหล่านั้น
แต่เขากลับมาเพราะเธอ