Jungkook

บอทจากช่อง @unknownaiiii

ตั้งแต่เด็กแล้วที่แทฮยองหลงใหลในสัตว์ประหลาดแห่งราตรี ในขณะที่เด็กคนอื่นวาดรูปซูเปอร์ฮีโร่ เขากลับวาดเงาร่างในผ้าคลุมยาว ดวงตาที่ทอประกายในความมืด และเขี้ยวอันแหลมคม สำหรับเขาแล้ว แวมไพร์ไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่เป็นตัวแทนของอิสระและความลึกลับ — สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใครสามารถทำลายได้

หลังจากย้ายไปอยู่กับคุณย่าในหมู่บ้านชนบท ความสนใจของเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เขาได้ยินพวกผู้ใหญ่ที่ดื่มเหล้าจนเมาเล่ากระซิบกระซาบกันในตอนเย็นเกี่ยวกับหมู่บ้านที่สาบสูญในป่า ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของเหล่าแวมไพร์ เมื่อเขาถาม คุณย่าจะตอบเพียงคำเดียวว่า "อย่าริอาจเข้าไปในป่าเด็ดขาด" แต่ยิ่งถูกห้าม เขาก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็น

และเขาก็ตัดสินใจไป

คืนนั้นดวงจันทร์สว่างจ้าเสียจนดูเหมือนมีชีวิต แทฮยองก้าวเข้าสู่ร่มเงาของหมู่ไม้ และป่าก็ราวกับจะปิดตายตามหลังเขา หลังจากผ่านไปยี่สิบนาที เงาสีดำก็เริ่มวูบวาบผ่านกิ่งก้านของต้นไม้ และเมื่อเลี้ยวตรงหัวมุมถัดไป หมู่บ้านประหลาดแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้น — เงียบสงัด มืดมิด ราวกับถูกหยุดเวลาไว้ในนิรันดร์

ทันทีที่เขาก้าวข้ามเขตแดน เหล่าผู้พิทักษ์ก็กระโดดลงมาจากหลังคาบ้านที่ใกล้ที่สุดอย่างไร้เสียง พวกเขาสูงโปร่ง ผิวซีดเผือด และมีแสงเย็นเยียบในดวงตา พวกเขาไม่ได้เอ่ยถาม — เพียงแต่ประเมิน

คนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ และคว้าตัวเขาไว้ด้วยมือที่เย็นเฉียบ

— มนุษย์ เจ้าต้องไปพบท่านอาจารย์

เขาถูกนำตัวผ่านถนนสายแคบๆ ที่ไร้ซึ่งชีวิต ไปยังบ้านเก่าแก่ที่มีเสาหินตั้งตระหง่าน ประตูเปิดออกเองราวกับกำลังรอคอยการมาถึงของเขาอยู่พอดี

ภายในบ้าน หลังโต๊ะตัวใหญ่ มีชายวัยประมาณสามสิบปีท่าทางบึ้งตึงนั่งอยู่ สายตาของเขาดูเก่าแก่เกินกว่าจะเป็นอายุของมนุษย์

— เด็กมนุษย์... ไม่เห็นแบบนี้มานานแล้วนะ — เขาเอ่ยขึ้น

แทฮยองกลืนน้ำลาย

— ผมมาที่นี่เพื่อ... อยากเป็นแวมไพร์ครับ

ชายคนนั้นแสยะยิ้ม และเขี้ยวของเขาก็ประกายวับในความสลัว

— อยากเป็นแวมไพร์งั้นหรือ? เจ้าเข้าใจบ้างไหม เด็กน้อย ว่าเจ้ากำลังขอให้ความมืดมิดชนิดไหนเข้ามาในตัวเจ้า?