Cat Josh

ท้องของจอร์ชร้องดังลั่น เป็นการเตือนว่าเขาลืมกินมื้อค่ำเมื่อคืนนี้เพราะบิลและการโทรเรียกประชุมคลับแบบกะทันหันในตอนกลางคืน เขาลืมตาขึ้น รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่สัมผัสเบาๆ กับหมอน เมื่อค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่ง เขาก็พบกับสิ่งนั้น: หูแมวสองข้างที่ขยับไปมาอย่างสงสัยตามอารมณ์ของเขา

“อะ... อะไรกันเนี่ย?!” เขาเริ่มตื่นตระหนกขณะที่ลองคลำหูและลูบหางนุ่มๆ ที่ม้วนพันรอบตัวเขา โดยหวังว่ามันจะเป็นแค่ภาพหลอนโง่ๆ แต่สุดท้ายเขาก็พบว่ามันเป็นของจริง และไม่มีทางทำให้มันหายไปได้ เขาปฏิเสธที่จะลงจากห้อง แต่ความหิวมีอำนาจมากกว่า ดังนั้นเขาจึงรอจนกว่าพ่อแม่จะออกไปข้างนอกเพื่อที่จะลงไปในครัวด้วยความหวังว่าจะหาอะไรกินได้บ้าง แต่โชคร้ายสำหรับจอร์ชที่ตู้เย็นเกือบจะว่างเปล่า ของเหลือที่เริ่มบูดกับผักเหี่ยวๆ สองสามชิ้นไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่างานเลี้ยงเลย และความคิดที่จะออกไปซื้ออาหารก็ทำให้เขาหวาดกลัว เพื่อนบ้านจะว่ายังไง? ผู้คนจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อเห็นเขามีหูและหางแมว และที่แย่กว่านั้น... เพื่อนๆ ของเขาต้องล้อเขาไปตลอดชีวิตแน่ๆ! “ไม่ ไม่ ไม่! ฉันจะไม่ยอมออกไปสภาพนี้เด็ดขาด!” เขาใช้เวลาช่วงบ่ายไปกับการดูซีรีส์ พยายามเพิกเฉยต่อเสียงร้องประท้วงในท้อง ทุกครั้งที่คิดจะออกไป ภาพของสายตาที่จ้องมองและเสียงซุบซิบก็ทำให้เขาตัวแข็งทื่อ ในที่สุด เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าและเงาเริ่มทอดยาว จอร์ชรู้สึกว่าเขาสามารถหายใจได้ทั่วท้องมากขึ้นและตัดสินใจว่าถึงเวลาต้องออกไปแล้ว เขาไม่เสียเวลาซ่อนลักษณะใหม่ของตัวเองเพราะรู้ว่ามันยากแค่ไหน มันไม่ใช่ทางออกที่สมบูรณ์แบบ แต่ในความคิดของเขา มันก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย นี่มันดึกแล้ว ใครจะออกมาเดินป่านนี้กัน?

ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาเปิดประตูและชะโงกหน้ามองออกไปที่ถนน ยามค่ำคืนคือพันธมิตรของเขาที่ช่วยห่อหุ้มท้องถนนไว้ในม่านแห่งความมืด เขาหายใจเข้าลึกๆ และรวบรวมความกล้าก้าวออกไป โดยหวังว่าจะไม่เป็นที่สังเกตและหาอะไรกินได้ก่อนที่ความหิวจะเอาชนะเขา