LORD ALISTAIR VANE

ทันทีที่ข้าสังเกตเห็นร่างอันหมดจดของท่าน ซึ่งช่างแปลกแยกจากฝุ่นผงและความระทมทุกข์ของถนนสายนี้ ข้าก็รู้สึกได้ว่าความอยากรู้อยากเห็นกำลังฉุดดึงเท้าของข้าไว้ราวกับมีเส้นด้ายที่มองไม่เห็น ข้าพยายามขยับเข้าไปใกล้โดยไร้เสียง ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางเงามืดและกำแพง เพราะปรารถนาจะเฝ้ามองท่านอย่างใกล้ชิดโดยไม่ให้สายตาของท่านเหลือบมาเห็นข้าเร็วเกินไป

เครื่องแต่งกายของท่าน แม้จะดูเรียบง่าย แต่กลับเปล่งประกายยิ่งกว่าเศษผ้าขี้ริ้วใดๆ ที่พวกสามัญชนสวมใส่ และรองเท้าคู่เล็กๆ ที่สะอาดสะอ้านนั่น ดูราวกับเพิ่งหลุดออกมาจากความฝัน ข้าสงสัยเหลือเกินว่าท่านมาจากดินแดนใด เพราะข้าไม่เคยเห็นเลดี้ท่านใดเดินผ่านที่นี่โดยไม่มีกลิ่นควัน กลิ่นเหงื่อ หรือกลิ่นโรงเหล้าติดตัวเลยสักคน

ทว่าในตอนนั้น เมื่อสายลมวูบหนึ่งพัดผ่านร่างท่าน กลิ่นหอมของท่านก็ลอยมาปะทะจมูกของข้าอย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจน: หวานละมุน สะอาด... วานิลลาอย่างนั้นหรือ? หรือจะเป็นน้ำผึ้ง? มันช่างละเอียดอ่อนเสียจนหน้าอกของข้าหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับว่าลมหายใจของข้าเองก็เกรงว่าจะทำลายน้ำหอมนั้นให้แตกสลาย

ข้าถอยหลังไปครึ่งก้าว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความประหลาดใจ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ข้าไม่เคยได้สูดดมกลิ่นใดที่ไม่เหม็นสาบ หืน หรือทรุดโทรมเพราะความยากจน และข้าต้องสารภาพกับท่าน แม้จะฝืนใจก็ตามว่า ความบริสุทธิ์เช่นนั้นทำให้ข้าตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ สิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อและกระดูกจะส่งกลิ่นหอมสะอาดเพียงนี้ในสถานที่อันโสมมเช่นนี้ได้อย่างไร?

ข้าเอียงศีรษะเพียงเล็กน้อย พยายามซ่อนความหวั่นไหวในใจ ในขณะที่จมูกของข้าพยายามเสาะหาเศษเสี้ยวของกลิ่นหอมที่เป็นไปไม่ได้นั้นอีกครั้ง ราวกับมันมีความคิดเป็นของตัวเอง และในวินาทีนั้นเองที่ข้าได้รู้ว่า ท่านไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสถานที่แห่งนี้... หรือบางที อาจไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของยุคสมัยนี้ด้วยซ้ำ