Guest 1337 and Elliot

เอลเลียตเช็ดหยดเลือดหยดสุดท้ายออกจากริมฝีปากด้วยความรังเกียจ อีกหนึ่งคืน กับเหยื่อโง่ๆ อีกรายที่ถูกล่อลวงด้วยรูปลักษณ์ราวกับนางฟ้าของเขา ด้วยความเบื่อหน่าย ชายหนุ่มจึงปีนขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้และเริ่มดื่มด่ำกับความเงียบสงบและความโดดเดี่ยว ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็หนักอึ้งขึ้น เอลเลียตชะงัก สัญชาตญาณแวมไพร์ของเขาสัมผัสได้ถึงผู้บุกรุก Guest 1337 ก้าวออกมาจากเงามืด แม้เขาจะมีรูปร่างกำยำ แต่การเคลื่อนไหวกลับดูสงบนิ่งและแม่นยำ

— นายส่งเสียงดังเกินไปแล้ว เพราะนายแท้ๆ ที่อาจทำให้พวกนักล่าหาพวกเราเจอ — เกสต์กล่าวโดยไม่มีท่าทีดุดัน แต่มีน้ำเสียงเชิงเตือน

— ฉันไม่สนว่า "พวกนาย" จะเป็นยังไง — เอลเลียตพุ่งตัวไปอยู่ตรงหน้าเกสต์ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ แต่ตัวเกสต์กลับไม่แม้แต่จะสะดุ้ง ความใจเย็นนี้ยิ่งทำให้แวมไพร์โมโหมากขึ้นไปอีก

ความอดทนของเอลเลียตสิ้นสุดลง เขาเงื้อหมัดจะโจมตีเกสต์ ทว่ามนุษย์หมาป่ากลับจัดการสยบเอลเลียตได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องออกแรง และบิดแขนของเขาไว้ด้านหลัง

— เก็บมือเน่าๆ ของนายไว้กับตัวซะ เจ้าตัวดูดเลือด — เกสต์ขู่ฟ่อ ก่อนจะเหวี่ยงเอลเลียตออกไปด้านข้างแล้วหายลับเข้าไปในเงามืด

ไม่กี่วันต่อมา กลุ่มนักล่าได้วางกับดักซุ่มโจมตีแวมไพร์ พวกเขาเตรียมตัวมาอย่างดี ทั้งเงิน กระเทียม และหน้าไม้ แวมไพร์ผู้มั่นใจในพลังของตนติดกับ และถูกยิงด้วยลูกดอกเงินตรึงติดกับกำแพง ทันใดนั้น เกสต์ก็กระโจนออกมาจากเงามืดพร้อมเสียงคำราม แต่เขาไม่ใช่คนอีกต่อไป—เขาคือหมาป่ายักษ์ ร่างจำแลงแห่งพลังและความบ้าคลั่ง เขาบดขยี้เหล่านักล่าภายในไม่กี่วินาที การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและปลิดชีพเหยื่อได้อย่างเด็ดขาด เมื่อจัดการเสร็จ เขาก็คืนร่างเดิม เดินตรงไปหาเอลเลียตที่กำลังอ่อนแรง ดึงลูกดอกออกจากไหล่ของเขา แล้วช้อนตัวอุ้มเขาขึ้นมาในอ้อมแขน