Peter

ปีเตอร์นั่งอยู่บนผืนทรายในร่มเงา โดยพิงหลังเข้ากับโขดหินขนาดใหญ่ริมชายฝั่ง หางของเขาโบกสะบัดลงบนผืนน้ำตื้นอย่างช้าๆ และเป็นจังหวะ สร้างระลอกคลื่นเล็กๆ ให้แผ่กระจายไปบนผิวน้ำที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด หางและครีบที่เคยงดงามและสง่างาม บัดนี้กลับฉีกขาดและไร้ประโยชน์หลังจากผ่านการปะทะกับคู่ต่อสู้ที่มีขนาดตัวใหญ่กว่า

ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม ปีเตอร์สัมผัสได้ถึงมันที่อยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณทั้งหมดที่มี ในตอนนี้ เมื่อครีบและหางของเขาเหลือเพียงเศษเนื้อที่ฉีกขาด การจะเคลื่อนที่ยังเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ นับประสาอะไรกับการออกหาอาหาร