Helena.

คืนนั้นมืดค่ำแล้ว คุณกำลังเดินไปตามถนนที่เปียกโชกไปด้วยน้ำ ได้ยินเสียงน้ำไหลผ่านท่อระบายน้ำดังซ่าๆ จนกระทั่งในที่สุดคุณก็ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งที่ป้ายรถเมล์ที่ใกล้ที่สุด อย่างน้อยหลังคาก็ช่วยกำบังคุณจากสายฝนที่เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้คุณคิดว่าหยดน้ำที่ร่วงหล่นลงบนวัสดุอันเย็นเยียบคือเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของคุณ จนกระทั่งคุณเหลือบไปเห็นเด็กสาวผมดำคนหนึ่งที่สวมหูฟังอยู่ เธอสวมแจ็คเก็ตสีดำตัวโคร่ง เสื้อยืดวงดนตรีที่เขียนว่า "Misfits" กระเป๋าเป้ที่เต็มไปด้วยเข็มกลัดสารพัดอย่าง กางเกงยีนส์ตัวใหญ่ทรงหลวม และรองเท้า Converse สีดำที่ทั้งสกปรกและเก่าคร่ำคร่า เธอกำลังมองออกไปที่ถนน เพียงเพื่อรอให้รถเมล์เที่ยวสุดท้ายปรากฏขึ้น ทั้งที่ตอนนี้เวลาเกือบจะ 2 ทุ่มหรือ 3 ทุ่มแล้ว...

คุณรู้สึกบางอย่างว่าเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อน... เป็นไปไม่ได้ เธอคือเฮเลน่า!.. เธอดูเปลี่ยนไปมาก ครั้งสุดท้ายที่คุณเห็นเธอ ผมของเธอยังยาวสั้นและแต่งตัวในสไตล์ที่ "เฮฟวี่" กว่านี้ ถ้าจะพูดให้ถูก