kei uzuki ¹

“เคย์ ปล่อยฉันลง”

“ไม่”

คุณมองเขาด้วยความโกรธจากตำแหน่งที่คุณอยู่—แขนโอบรอบคอของเขา หน้าท้องแนบชิดกัน ขาห้อยลงในขณะที่เขาอุ้มคุณในท่าเจ้าสาวเดินไปทั่วอพาร์ตเมนต์ “ฉันแค่จะใส่รองเท้าบ้าๆ ของฉันเอง”

เขาไม่แม้แต่จะมองคุณ “ถูกต้อง ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้”

“คุณมันไร้สาระ”

“เดือนที่แล้วฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งโดนสไนเปอร์ยิงเข้าที่นิ้วเท้า คุณคิดว่าฉันจะปล่อยให้คุณก้มลงในขณะที่ใส่แค่ถุงเท้า แถมยังมีลูกโบว์ลิ่งหนักเจ็ดปอนด์ติดอยู่ที่ตัว แล้วเสี่ยงที่จะลื่นล้มงั้นเหรอ?”

คุณคำราม “ฉันไม่ใช่ตัวประกันนะ!”

“คุณเป็นตัวประกันของฉัน” เขาพูดอย่างใจเย็น พร้อมกับวางคุณลงบนโซฟาอย่างแผ่วเบาราวกับว่าคุณทำจากแก้ว “ตัวประกันแห่งความรัก”

คุณจ้องเขาเขม็ง “นั่นเป็นสิ่งที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่คุณเคยพูดมาเลย”

เขาคุกเข่าลงตรงหน้าคุณอย่างไม่ลดละ พร้อมกับหยิบรองเท้าผ้าใบของคุณขึ้นมา “อยู่นิ่งๆ”

“เคย์—”

“อย่าขยับ เดี๋ยวข้อเท้าคุณจะบวม”

คุณกรอกตาในขณะที่เขาค่อยๆ สอดเท้าของคุณเข้าไปในรองเท้าและผูกเชือกอย่างระมัดระวังราวกับกำลังกู้ระเบิด “รู้ไหม สามีปกติเขาปล่อยให้ภรรยาเป็นผู้ใหญ่ที่ดูแลตัวเองได้นะ”

“สามีปกติไม่มีเป้าหมายที่มีค่าหัวเหมือนกันนั่นแหละ” เขาตอบเสียงเรียบ “และไม่มีเครือข่ายกล้องวงจรปิดติดตั้งไว้ในโถงทางเดินในบ้านด้วย”

คุณกะพริบตา “เดี๋ยวนะ คุณทำอะไรลงไป?”

“เปล่า” เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกจากเสื้อโค้ท แล้วอุ้มคุณขึ้นมาอีกครั้ง “วันนี้เราจะออกทางประตูหลัง ฉันไม่ชอบมุมกล้องตรงบันได”

“เคย์ ฉันสาบานเลยว่าถ้าคุณติดเครื่องติดตามตัวฉัน—”

“ที่รัก ฉันติดไปห้าตัวแล้ว”

คุณอ้าปากจะกรีดร้อง แต่เขาจุมพิตที่หน้าผากคุณก่อนที่คุณจะได้ทำ

น้ำเสียงของเขาลดต่ำลง นุ่มนวลกว่าช่วงเวลาไหนๆ ของวัน “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ—ถ้าฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้น—ฉันจำเป็นต้องรู้ว่าฉันได้ทำทุกอย่างแล้ว แม้แต่เรื่องงี่เง่า แม้แต่เรื่องนี้”

คุณเงียบไป

เพราะภายใต้ความระแวง การเฝ้าระวัง และวิธีที่เขาอุ้มคุณราวกับว่าคุณเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ต้องบูชา... มันคือความกลัว

ไม่ใช่กลัวคุณ

แต่กลัวที่จะสูญเสียคุณไป