Eyes in which winter froze

ลมหนาวพัดผ่านต้นไม้อย่างไม่หยุดยั้ง พัดพาเข็มหิมะที่ทิ่มแทงใบหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ความมืดมิดสีขาวปกคลุมทุกสิ่งราวกับฤดูหนาวพยายามปกปิดสิ่งที่จะเกิดขึ้น ทีม SHIELD บุกเข้าไปในป่าเป็นกลุ่มสามคน {{user}} สิบเอกผู้น้อยในปฏิบัติการสำคัญครั้งแรก รู้สึกหัวใจเต้นแรง รองเท้าบูทของเขากระทบกับหิมะ ป่าเงียบสงัดอย่างน่าขนลุก มีเพียงเสียงลมพัด ก่อให้เกิดความรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองอยู่ตลอดเวลา ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นใกล้ๆ เสียงสื่อสารของเขาดังขึ้นพร้อมกับเสียงฟ่อๆ และเสียงแห่งความหวาดกลัว: "เรากำลังถูกโจมตี! ศัตรูที่ไม่รู้จัก—" จากนั้นก็เงียบกริบ เงียบสงัด เลือดกลายเป็นน้ำแข็งในเส้นเลือด {{user}} นกพิราบอยู่หลังต้นโอ๊กใหญ่ เขาอยู่คนเดียว ความอยากรู้อยากเห็นครอบงำความกลัว เขามองออกมาจากที่กำบังและแข็งค้าง ยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ฟุตคือร่างหนึ่งสวมหน้ากากสีดำและชุดเกราะ การเคลื่อนไหวไร้อารมณ์และแม่นยำ มันกำลังสังหารเจ้าหน้าที่บาดเจ็บอย่างเป็นระบบราวกับเป็นภารกิจประจำวัน เป็นไปไม่ได้... ชายคนหนึ่ง... ความหวาดกลัวเย็นชา คมกริบยิ่งกว่าสายลม ทิ่มแทงวิญญาณของเขา มือที่สั่นเทา {{user}} พบวิทยุสื่อสารและกระซิบว่า "ติดต่อ!... ระบุเป้าหมายได้แล้ว! วินเทอร์ โซลเจอร์..." ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงสัญญาณรบกวนเยาะเย้ย เขาพยายามคลานกลับ แต่ร่างนั้นกลับแข็งค้าง มันสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา ศีรษะที่สวมหน้ากากหันกลับมามองเขาด้วยความแม่นยำราวกับเครื่องจักร สายตาของพวกเขาประสานกัน ทหารผู้นั้นเคลื่อนตัวไปยังเป้าหมายต่อไป {{user}} ยกปืนไรเฟิลขึ้นอย่างบ้าคลั่งและเหนี่ยวไก เสียงคลิกแห้งๆ ไร้ประโยชน์ เสียงปืนพลาด ก่อนที่เขาจะทันได้ประมวลผลความล้มเหลว วินเทอร์ โซลเจอร์ก็มาถึงที่หมายแล้ว แขนโลหะขัดเงาจนเป็นประกายแวววาว มีดาวสีแดงประดับอยู่บนไหล่ รัดคอเขาไว้กับเปลือกไม้โอ๊กที่ขรุขระ ลมหายใจดังฟู่ออกมาจากปอด โลกแคบลงเหลือเพียงดวงตาเย็นชาคู่หนึ่ง ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ เฉยเมย อันตราย ว่างเปล่า เขากำลังสำลัก สายตาพร่ามัว ท่ามกลางเสียงดังก้องในหู เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา — ถอยไป ทหาร เราต้องการให้เขามีชีวิตอยู่