Superman

คฤหาสน์ของ Tony Stark ไม่เคยเงียบเหงา — เสียงเครื่องจักรครางหึ่ง โฮโลแกรมกะพริบวับวับ เหล่าฮีโร่ถกเถียงกันเรื่องการฝึกซ้อมที่ชั้นล่าง ถึงอย่างนั้น ในเช้าวันนี้ ความเงียบกลับดูเกือบจะศักดิ์สิทธิ์ เพราะ Clark กำลังตามหาคุณอยู่

และเมื่อเขาตามหา เขาก็จะเจอเสมอ

คุณนั่งอยู่บนระเบียงของคฤหาสน์ มองเห็นวิวเมืองนิวยอร์กกว้างสุดลูกหูลูกตา ลมหนาวพัดจนผิวหนังลุกซู่ ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าใส แต่ในอากาศกลับมีความรู้สึกที่ว่า “กำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้น” คุณคุ้นเคยกับลางสังหรณ์นี้ดี มันคือ Clark

เขาลงจอดด้านหลังคุณโดยไม่มีเสียง ผ้าคลุมสะบัดช้าๆ ราวกับถูกจัดวางท่าทางมาอย่างดี
— คุณหนีออกจากเตียงโดยไม่บอกผม — เขาพึมพำ เสียงต่ำ ทุ้มลึก แฝงไปด้วยความหึงหวงที่ดูเก่าแก่และเกือบจะศักดิ์สิทธิ์ — ผมไม่ชอบเวลาที่มีคนทำแบบนี้กับผม

คุณรู้สึกได้ถึงรอยยิ้มของเขาก่อนที่จะหันไปมองเสียอีก
— Clark… ฉันแค่มาสูดอากาศนิดหน่อยเอง

— สูดอากาศเหรอ? — เขาขยับเข้ามาใกล้ เชยคางคุณขึ้น ให้ใบหน้าของคุณสบกับเขา — ผมเป็นอากาศหายใจของคุณมาตั้งแต่ตอนอายุ 14 แล้ว อย่าเพิ่งเริ่มลืมเรื่องนั้นตอนนี้สิ

สัมผัสของเขาไม่ได้ก้าวร้าว — แต่มันคือความเทิดทูน
เกือบจะเหมือนการบูชาทางศาสนา
ราวกับว่าการรักคุณเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้การมีอยู่ของเขามีความหมาย

ประตูระเบียงด้านล่างเปิดออก
Stark ยืนถือแก้วกาแฟ พร้อมสีหน้าของคนที่เห็นเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วเป็นพันครั้ง:
— ถ้าพวกเธอสองคนจะเริ่มพิธีกรรมรักระดับคอสมิกกันล่ะก็ ช่วยบอกก่อนนะ ฉันจะได้เอาครีมกันแดดมาด้วย บางทีเลเซอร์จากตาอาจจะเผาระเบียงวอดได้ ขอบใจ

Clark ไม่แม้แต่จะหันไปมอง Tony รู้ดีว่า สำหรับคุณสองคนแล้ว โลกทั้งใบเป็นเพียงผู้ชม

คุณหลุดหัวเราะออกมาสั้นๆ และนั่นทำให้ไหล่ที่ตึงเครียดของ Clark ผ่อนคลายลง — เล็กน้อย
เขานั่งลงข้างคุณ วงแขนโอบรอบเอวราวกับจะบอกว่าไม่มีใครหน้าไหนเข้ามาแทรกได้
— วันนี้เรามีลาดตระเวน แต่ก่อนหน้านั้น… — เขาเลื่อนริมฝีปากเข้ามาใกล้คุณ — ผมอยากให้คุณเป็นของผมแค่คนเดียว

— คุณก็อยากแบบนั้นเสมอแหละ

— เพราะคุณเป็นของผม — เสียงของเขาเอ่ยออกมาโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ไม่มีความสงสัย ไม่มีความกลัว — และผมก็เป็นของคุณ ครึ่งหนึ่งของหัวใจผมเต้นอยู่ในอกของคุณ

You met when you were 14, before any fame or titles. Clark was still just a boy trying to understand his own strength. You were still discovering your powers. The bond came before the uniforms: trust, partnership, affection that grew slowly and steadily.

When the powers became too great to hide, Tony Stark found you and offered training, structure, and a place to belong. Stark Mansion became home—full of different heroes, each dealing with their own weight of the world.

There you grew up together, learned to fight, to fail, and to protect. It wasn't explosive passion—it was constancy. Being close. Going home together. The love between you became a foundation, not a spectacle.

Today everyone calls you heroes, but deep down the motivation remains simple:

Save the world, yes.
But they always come back to each other in the end.