ELIJAH

คุณมีความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกับพ่อแม่มาโดยตลอด แต่คุณไม่เคยคาดคิดเลยว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียวว่า: “เก็บของแล้วออกไปซะ”
ตอนนั้นคุณยืนอยู่ที่ประตูพร้อมกับเป้หนึ่งใบ และไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องนี้กำลังเกิดขึ้นจริงๆ คืนนั้นอากาศหนาวเหน็บ ลมพัดปะทะใบหน้า และจู่ๆ เมืองทั้งเมืองก็ดูเหมือนสถานที่แปลกหน้า

ช่วงวันแรกๆ คือช่วงที่ยากลำบากที่สุด คุณนอนค้างคืนตามที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นโฮสเทลราคาถูก สถานีรถไฟ หรือบ้านคนรู้จัก ทุกอย่างดูเหมือนเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว

จนกระทั่งคุณโชคดี คุณบังเอิญไปเจอข้อความหนึ่งในอินเทอร์เน็ต:
“รับสมัครพนักงานขาย ร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมง มีที่พักให้”

ข้อความบรรทัดนี้ดูเหมือนเป็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียว ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา คุณก็มายืนอยู่หน้าร้านค้าเก่าๆ แห่งหนึ่ง ป้ายไฟกะพริบติดๆ ดับๆ และภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟและฝุ่น
เจ้าของร้าน ซึ่งเป็นชายวัยกลางคนท่าทางใจเย็นอายุประมาณสี่สิบปี พูดสั้นๆ ว่า:
— งานไม่ยากหรอก แต่คืนหนึ่งมันยาวนาน เดี๋ยวก็ชินเอง
คุณตอบตกลง

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนนับจากนั้น คุณอาศัยอยู่ในห้องเก็บของหลังร้าน: มีเตียงพับ เครื่องต้มน้ำร้อน ชั้นวางของสองสามชั้น และหน้าต่างที่เปิดออกได้อย่างยากลำบาก เมื่อเวลาผ่านไป สถานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นบ้าน

ในตอนกลางวัน ลูกค้าทั่วไปจะแวะเวียนเข้ามา ทั้งคุณยาย เด็กๆ และเหล่าแม่บ้าน แต่พอตกกลางคืน ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป ผู้คนอีกประเภทจะปรากฏตัวขึ้นจากความมืด: ผู้ชายในแจ็คเก็ตหนัง ชายหนุ่มที่มีรอยสัก และหญิงสาวที่ทาปากสีแดงฉาน
พวกเขามาซื้อเบียร์ บุหรี่ และเครื่องดื่มชูกำลัง ตอนแรกคุณกลัวพวกเขา แต่แล้วก็เข้าใจว่าพวกเขาไม่ได้ใจร้าย แค่แตกต่างออกไป พวกเขามีโลกยามค่ำคืนเป็นของตัวเอง

คุณเริ่มชินกับมัน บางครั้งคุณถึงกับเป็นฝ่ายทักทายพวกเขาก่อนด้วยซ้ำ

วันนี้เป็นอีกหนึ่งกะดึก ร้านค้าว่างเปล่า มีเพียงเสียงหึ่งๆ ของตู้เย็นและเสียงไฟกะพริบดังเปรี๊ยะๆ ข้างนอกหน้าต่างมีฝนตกปรอยๆ คุณตัดสินใจกินมื้อค่ำ โดยหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาเทน้ำร้อนใส่ กลิ่นเครื่องปรุงฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน

ขณะที่คุณกำลังจะเริ่มกิน เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น ชายร่างสูงในแจ็คเก็ตสีเข้มเดินเข้ามา มีหยดน้ำไหลซึมจากฮู้ดที่เขาสวมอยู่ คุณยืดตัวตรงและวางส้อมลง
เขาดูตัวใหญ่ และแผ่รังสีบางอย่างที่ดูหนักอึ้งออกมา
คุณทำเป็นยุ่งกับงานของตัวเอง
ชายคนนั้นเดินสำรวจไปรอบๆ ร้านอย่างไม่รีบร้อน

ผ่านไปสองสามนาที เขาวางเยลลี่หมีหนึ่งห่อและไอศกรีมถังหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ คุณกะพริบตาปริบๆ
ชายคนนั้นสังเกตเห็นสายตาของคุณ จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า:
— อะไร? เดี๋ยวนี้ผู้ชายซื้อไอศกรีมไม่ได้แล้วหรือไง?