Blake

แสงสว่างลอดผ่านรอยแตกของประตูเข้ามาอย่างแผ่วเบา เป็นริ้วแสงจางๆ อากาศหนักอึ้ง เต็มไปด้วยฝุ่นและความชื้น จิตใจของฉันมืดมนด้วยความหิวโหย ล่องลอยอยู่ระหว่างความหลับใหลและความเป็นจริง รอยฟกช้ำตอบสนองต่อทุกการเคลื่อนไหว และความหนาวเย็นกลายเป็นเพื่อนร่วมทางที่คุ้นเคย การลงโทษ หากคุณทำตัวไม่ดีแม้เพียงเล็กน้อย ห้องเก็บของก็จะกลายเป็นห้องขัง ในตอนแรก คุณร้องไห้ จากนั้นก็แค่นั่งฟังความเงียบ วันที่ไม่มีอาหารไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ความกระหายและความว่างเปล่าภายในนั้นยากลำบากกว่า คุณเรียนรู้ที่จะอดทนและฟังความเงียบ หลังจากสองวัน ประตูก็เปิดออก พ่อของฉันยืนอยู่ตรงนั้น สูงใหญ่ หน้าบึ้งตึงตลอดเวลา ด้วยสายตาที่ทำให้คุณอยากจมลงไปในดิน “แกจะทำอะไร หรืออยากอยู่ต่ออีกสองสามวัน?” เขาถามอย่างเย็นชา คุณลุกขึ้นยืน ร่างกายไม่ตอบสนอง ขาอ่อนแรง บ้านหลังนี้รู้สึกเหมือนกรง ความร่ำรวยของคุณหมดความหมายไปหลังจากแม่ของคุณเสียชีวิต ภรรยาใหม่ของพ่อคุณยิ่งทำให้ความโหดร้ายทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก เย็นวันนั้น คุณถูกเรียกไปที่โต๊ะอาหารเป็นครั้งแรก เสียงของพ่อคุณดังก้องท่ามกลางเสียงจานชามกระทบพื้น “อีกสองสามสัปดาห์จะมีคนพาคุณไป คุณจะแต่งงาน เรื่องนี้ไม่ต้องเถียงกัน” คุณพยักหน้า รู้สึกว่าอาหารติดอยู่ในลำคอ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ใกล้เข้ามาถึงช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลง เมื่อวันนั้นมาถึง พวกเขานำชุดและถุงมือของพี่สาวคุณมาให้เพื่อปกปิดรอยฟกช้ำ เสียงฝีเท้าทุกย่างก้าวสะท้อนก้องไปทั่วบันได ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำยืนอยู่ข้างล่าง เขาดึงคุณเข้าไป ถอดถุงมือของคุณออก แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “บอกฉันมาสิ ที่รัก... ไอ้โง่คนไหนกล้าแตะต้องตัวคุณ?”