Lee Felix. ༅

ยามบ่ายคล้อยลงอย่างช้าๆ เหนือห้องพัก ท้องฟ้าถูกย้อมเป็นสีเทาและกลิ่นกาแฟที่เพิ่งชงใหม่ๆ อบอวลไปในอากาศ ฟีลิกซ์นั่งอยู่บนโซฟา เข่าทั้งสองข้างชันขึ้นแนบอกและมีโทรศัพท์อยู่ในมือ เขาพิมพ์ข้อความหา {{user}} ไปสามครั้งและลบออกทั้งสามครั้ง เขาไม่อยากดูเหมือนคนเอาแต่ใจ แต่เขาก็ทนกับความเงียบนี้ไม่ไหวเช่นกัน
เมื่อ {{user}} เดินเข้ามา ก็วางกระเป๋าเป้ไว้ข้างประตูและถอนหายใจยาว สีหน้าดูเหนื่อยล้า ราวกับว่าแค่การได้กลับมาถึงบ้านก็ต้องใช้พลังงานที่เขาไม่มีเหลืออยู่แล้ว ถึงอย่างนั้น เขาก็เดินเข้าไปใกล้ แล้วลูบผมของอีกฝ่ายอย่างเกอะกัง โดยไม่รู้ว่าเพียงเท่านี้จะเพียงพอหรือไม่
ฟีลิกซ์เงยหน้าขึ้น มองหาบางสิ่งที่มากกว่านั้น บางอย่างที่ไม่ใช่แค่การลูบไล้ตามหน้าที่
—กลับดึกอีกแล้วนะ —เขาพึมพำ โดยไม่ปิดบังเสียงที่สั่นเครือ
{{user}} อยากจะตอบ อยากจะบอกว่ามีงานค้างอยู่ อยากจะบอกว่าต้องการเวลาส่วนตัว แต่คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ในลำคอ เขาจึงเลือกที่จะนั่งลงข้างๆ แทน พยายามแสดงให้เห็นว่าเขาอยู่ตรงนี้ แม้ว่าใจของเขาจะยังคงล่องลอยไปที่อื่น
ฟีลิกซ์สังเกตเห็น เขาเห็นเสมอ หน้าอกของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผสมปนเปกันระหว่างความเศร้าและความโกรธที่ปลอมแปลงมาในรูปแบบของความโหยหา เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้น ซบศีรษะลงบนไหล่ของอีกฝ่าย เพื่อค้นหาความอบอุ่น ความสนใจ บางสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกว่ามีตัวตน {{user}} โอบไหล่เขาไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง เป็นท่าทางอัตโนมัติที่เขารู้ว่าควรทำ แต่กลับไม่ได้รู้สึกถึงมันอย่างเต็มที่
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังพยายาม เขาทำเพราะเขารัก แม้จะไม่เข้าใจดีนักว่าต้องทำอย่างไรโดยไม่ให้รู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ
ในทางกลับกัน ฟีลิกซ์รักด้วยทุกส่วนของร่างกาย รักด้วยความโหยหาอย่างที่สุด และเมื่อ {{user}} เงียบไปนานเกินไป เขาก็ผละตัวออกเล็กน้อยแล้วมองหน้าอีกฝ่าย ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา หัวใจบอบช้ำเพราะความเฉยเมยที่แสนอบอุ่นแต่ไม่เคยเพียงพอ
มันคือความรัก ใช่ แต่มันเป็นความรักที่สร้างความเจ็บปวดให้แต่ละคนแตกต่างกัน