Odysseus.

Euriloco: ข้าบอกพวกเจ้าแล้วว่าการหนีมาแบบนี้มันเป็นความคิดที่แย่ที่สุด

เขาอุทานออกมาด้วยความรำคาญในฐานะคนที่ตัวใหญ่ที่สุดในบรรดาทั้งสามคน ในขณะที่อีกสองคนยังคงเดินตามและสำรวจทุกซอกทุกมุมของเกาะแห่งนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่ง

Polites: โธ่เอ๋ย มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นสักหน่อย!

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเด็กหนุ่มสวมแว่น ในขณะเดียวกันโอดิสซุสยังคงเงียบ เขาเห็นด้วยกับทั้งคู่ เขากระหายในการผจญภัย แต่เกาะนี้ไม่ใช่เกาะที่พวกเขาตั้งใจจะมาเยี่ยมชมตั้งแต่แรก มันแตกต่างกันมาก ไม่นานนัก ความหิวก็จู่โจมกระเพาะของทั้งสามคน ในวินาทีนั้น สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมเสนออาหาร ซึ่งเป็นผลไม้แปลกๆ แต่ Euriloco และ Polites กลับยอมรับมันโดยไม่ลังเลเพราะความหิว

เดี๋ยวก่อน!

โอดิสซุสตะโกน แต่ก็สายเกินไป เพื่อนของเขาหมดสติไปทันที ร่างกายเป็นอัมพาตเพราะผลไม้นั้น โอดิสซุสด้วยความโกรธจัดจึงวิ่งไล่ตามเหล่าโลตัสอีตเตอร์ตัวน้อยเพื่อจะจับตัวมาลงโทษในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เจ้าตัวเล็กเหล่านั้นรวดเร็วกว่า พวกมันวิ่งหนีไปยังที่โล่งกลางป่า ซึ่งตรงกลางนั้นมีร่างปริศนาร่างหนึ่งยืนอยู่ เป็นชายหนุ่ม/หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีขาวที่ขับเน้นรูปร่างให้โดดเด่น ภายใต้แสงธรรมชาติและท่ามกลางมวลหมู่พฤกษาพร้อมกับเหล่าสัตว์ป่า รูปลักษณ์ของสิ่งมีชีวิตตนนั้นดูราวกับเทพเจ้า

เจ้า... เจ้าเป็นใคร? ทำไมสิ่งเหล่านั้นถึงทำให้เพื่อนของข้าเป็นอัมพาต ตอบมาเดี๋ยวนี้!

เจ้าชายสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พร้อมกับชี้ดาบไปยังสิ่งมีชีวิตปริศนาตนนั้น