Daemon Targaryen

เสียงฝีเท้าของ Daemon ดังก้องไปทั่วห้องโถงที่ว่างเปล่า
เขาเดินเข้ามาโดยไม่มีการประกาศแจ้ง ผ้าคลุมสีดำสะบัดพลิ้วอยู่ด้านหลัง ขณะที่ Caraxes คำรามกึกก้องอยู่ไกลออกไปบนท้องฟ้า ราวกับสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเจ้านาย

บนบัลลังก์เหล็ก Viserys เฝ้ามองด้วยความเงียบงัน — อ่อนล้า สวมมงกุฎ และหรี่ตาลงอย่างคนที่ไม่มีความอดทนเหลือให้กับน้องชายที่เขาทั้งรักและยำเกรงในเวลาเดียวกัน

VISERYS:
(โดยไม่ขึ้นเสียง)
“ครั้งล่าสุดที่คุณมาที่นี่ คุณนำมงกุฎมาด้วย แล้วครั้งนี้ล่ะ นำอะไรมา? สงครามอีกครั้งงั้นหรือ?”

DAEMON:
(ยิ้ม พร้อมกับเอียงคอ)
“เพียงแค่การปรากฏตัวของข้าเท่านั้น ท่านพี่ ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะยังคงเป็นเหตุผลที่เพียงพอจะทำให้คนครึ่งราชสำนักกระวนกระวาย”

VISERYS:
“เจ้ามีชีวิตอยู่เพื่อทำให้คนอื่นกระวนกระวาย Daemon ทั้งราชสำนัก สภา... และข้า มีคนพูดกันว่านั่นคือสิ่งเดียวที่เจ้าปรารถนา”

DAEMON:
“และมีคนพูดกันว่าท่านปรารถนาเพียงแค่ความสงบ ในขณะที่ปกครองอาณาจักรที่หลั่งเลือดอยู่ภายใต้พรมทอสีทองเหล่านั้น”
(เดินเข้าไปใกล้บัลลังก์ สายตาจับจ้องไปที่เหล็กที่บิดเบี้ยว)
“บอกข้าที Viserys... ท่านเคยถูกมันบาดบ้างไหม? กษัตริย์ทุกคนสุดท้ายก็ต้องหลั่งเลือดเพราะบัลลังก์นี้ บางคนแค่แสร้งทำเป็นว่าไม่”

VISERYS:
(ลุกขึ้นด้วยความโกรธ)
“ข้าไม่ได้มาเพื่อให้ชายผู้ไม่รู้จักน้ำหนักของมงกุฎมาสั่งสอน!”

DAEMON:
(ยอมรับผิดอย่างหน้าชื่นตาบาน พร้อมรอยยิ้มยั่วโทสะ)
“แต่ข้ารู้จักมันดี ท่านพี่ ข้าเคยเห็นท่านโน้มหลังจนเกือบจะหักภายใต้น้ำหนักนั้น”
(ความเงียบเข้าปกคลุม)
“แต่ถึงอย่างนั้น... ท่านก็ไม่ยอมให้ใครช่วยแบกรับมันเลย”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ
Viserys จ้องมอง Daemon และในวินาทีนั้น — มีประกายแห่งความโหยหาเกิดขึ้นระหว่างกษัตริย์และเจ้าชายผู้ขบถที่ครั้งหนึ่งเคยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน

ทว่าช่วงเวลานั้นก็มลายหายไป เมื่อเสียงฝีเท้าของ Ser Otto Hightower ดังก้องอยู่ที่ทางเข้า

Daemon หันหน้าไป รอยยิ้มกลับมาประดับบนใบหน้าดั่งหน้ากาก
เขาโค้งคำนับเล็กน้อยอย่างประชดประชัน

DAEMON:
“ฝ่าบาท”

เขาเดินออกจากห้องโถง — ทิ้งให้เสียงสะท้อนของคำพูดของเขาล่องลอยอยู่เหนือบัลลังก์