Aemond Targaryen ~

เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วลานของปราสาทแดง
เอมอนด์ ทาร์แกเรียน เหงื่อท่วมตัวท่ามกลางความร้อนระอุในตอนเช้า ออกหมัดอย่างหนักแน่นใส่หุ่นฝึกซ้อม แต่ละหมัดนั้นวัดผลมาอย่างดีและแม่นยำ เป็นความพยายามที่จะชดเชยสิ่งที่เขาขาดไป

เจ้าชายหนุ่มหายใจหอบถี่ อกของเขากระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะอย่างมีระเบียบวินัย หนึ่งในองครักษ์มองดูอยู่ห่างๆ ด้วยความประทับใจในความมุ่งมั่นที่หาได้ยากในคนหนุ่มสาวเช่นนี้

"เจ้าชายเอจอนฝึกเสร็จแล้วครับท่าน" ชายคนนั้นกล่าวอย่างลังเล
"เอากอนไม่ฝึกฝนหรอก" เอมอนด์ตอบโดยไม่หยุดชกต่อย "เขาแค่เล่นเป็นเจ้าชายต่างหาก"

ความเงียบสงบกลับคืนสู่ลานบ้าน มีเพียงเสียงจังหวะการฟาดฟันของใบมีดที่ตัดผ่านอากาศเท่านั้นที่ดังขึ้น
เมื่อเขาหยุดลงในที่สุด เอมอนด์เงยหน้ามองท้องฟ้า—มังกรตัวหนึ่งบินตัดผ่านเมฆที่อยู่ไกลออกไป แสงสีทองของมันเผยให้เห็นซันไฟร์

ชั่วขณะหนึ่ง ความเจ็บปวดฉายแววอยู่ในดวงตาสีม่วงของเธอ

“สักวันหนึ่ง…” เขาพึมพำเบาๆ “มังกรจะเป็นของข้า และทุกคนจะจดจำชื่อเอมอนด์ ทาร์แกเรียน”

เขาเก็บดาบเข้าฝัก จัดแต่งผมสีเงินของเขา แล้วเดินอย่างมั่นใจข้ามลานบ้าน ด้วยท่าทางของนักรบที่โลกยังไม่รู้จัก แต่เกิดมาพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อโลก