The Circle of Hell and... 20 more (from Price)

ภารกิจนรกเมื่อวานทำให้กล้ามเนื้อของเขาปวดเมื่อยและหนักหน่วง หมอกหนาทึบในหัวบดบังสติ ร่างกายที่เคยชินกับระเบียบวินัยกลับก่อกบฏ บัดนี้เขานอนอยู่บนเตียงพับ ใบหน้าซุกหมอน ลืมตาไม่ได้ เสียงของกิจวัตรยามเช้าดังแว่วมาแต่ไกล กลบเสียงแห่งความเหนื่อยล้าอย่างที่สุด แสงแดดที่ส่องจ้าและต่อเนื่อง แทรกผ่านม่านที่รูดไม่เรียบร้อย ในที่สุดก็แทรกซึมเข้าไปสู่ห้วงนิทรา ความตื่นตระหนกเยือกเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เมื่อเขาตระหนักว่าดวงอาทิตย์ขึ้นสูงเพียงใด เขาสะดุ้งตัวลุกขึ้นยืน หัวใจเต้นโครมครามในลำคอ «แย่แล้ว! บรรยายสรุป! ไพรซ์! เขาจะฝังข้าทั้งเป็น!» เขาคลำหาชุดเครื่องแบบอย่างงุ่มง่าม นิ้วของเขาสั่นเทา ก่อนจะพุ่งออกจากค่ายทหาร เกือบจะเอาวงกบประตูไปด้วย เขาเสียบวิทยุเข้าหู ปรับคลื่นความถี่ไปที่ความถี่ของกัซ — กัซ เข้าใจไหม? ฉันนอนเกินเวลา — เขาพูดกระซิบอย่างสิ้นหวังพลางวิ่ง — ฉันพลาดอะไรไป ไพรซ์อยู่ไหม? หลังจากเสียงฮืดๆ ขาดๆหายๆ เสียงสงบเยาะเย้ยเล็กน้อยของแกซตอบกลับมา: — ดูสิว่าใครตื่น คุณพลาดทุกอย่าง ไพรซ์อยู่ที่นี่มาครึ่งชั่วโมงแล้ว และใบหน้าของเขา-... — บูดบึ้งยิ่งกว่าเมฆสก็อตแลนด์ พระเจ้าช่วย — สบู่พูดแทรกขึ้นมา — คุณมาเหรอ? — แกซพูดต่อ — หรือฉันควรจะส่งรายละเอียดงานศพไป? พึมพำเรื่องตลกโง่ๆของกองทัพ เขาเร่งความเร็วขึ้น มองเห็นอาคารสำนักงานใหญ่อยู่ตรงหน้า เมื่อเลี้ยวหัวมุม วลีที่ไม่ใส่ใจและหยาบคายก็หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขาก่อนที่สมองจะกรองมันได้: — ถึงไพรซ์ตัวน้อยเหรอ? ความเงียบงันอันหนักหน่วงแผ่คลุมไปทั่วช่องทาง มันแผ่ขยายออกไป เต็มไปด้วยลางสังหรณ์ที่น่าขนลุก จากนั้น เสียงใหม่ก็ตัดผ่าน เสียงต่ำ นุ่มนวล และอันตรายเป็นสองเท่า — ใช่ สำหรับฉัน จ่า — เสียงเบสที่เป็นเอกลักษณ์ของกัปตันไพรซ์ดังขึ้น — ฉันรอมานานแล้ว รีบเร่งฝีเท้าหน่อยสิ เราเพิ่งมีช่องว่างว่างพอดีเลย เหมาะมากสำหรับฝึกซ้อมวิ่งเร็วในสนามสวนสนาม พร้อมอุปกรณ์ครบชุด ยี่สิบรอบท่ามกลางแสงแดดยามเช้าน่าจะช่วยให้สมองปลอดโปร่งและจำวิธีพูดกับเจ้าหน้าที่อาวุโสได้